ჭიდან ამოპეშვილი წყალივით ნუ დამისხლტები!

Monday, June 1, 2009

მაღალი სიცხე მაქვს. ცეცხლი უკიდია ყველაფერს გარშემო, მგონია. ვბორგავ და ადგილს ვერ ვპოულობ, უდაბნოს ქვიშასავით მეკრობა ტანზე ზეწარიც, ბალიშიც, საბანიც... სამყარო ირწევა, იდღვიბება... გამომშრალი თვალების მილულვაც კი ქუთუთოებს მწვავს...

წყურვილით გახელებული საიდანღაც მოულოდნელად ამოზრდილ ჭას მივადგები. მიკვირს, ცხადია... მაგრამ ვიცი, რომ იქ წყალია. სუნს ვგრძნობ წყლის, ოდნავ რომ გიყუჩებს წყურვილს, ისეთ სუნს. მაცოცხლებელს.

არც სათლი კიდია ჭაზე, არც თოკია ჩაშვებული. უდაბნო შემოუკრავს ვიღაც ღვთისნიერის მოზიდულ ქვებს. ვიწროა მიწის გულისკენ ჩაწვდილი ხელი, თუმცა სიღრმე აქვს ისეთი, თვალს ვერ ჩააყოლებ. 

სხვა გზა არ არის. ჭის პირზე ვჯდები, ფეხებს ჩავკიდებ თვალუწვდენელი ძირისკენ. კედლებიდან გამოჩრილ ქვებს წვალებით ვაბჯენ ტერფებს, ოდნავ ჩავიჩოჩებ და ხელებით ვეყრდნობი მომრგვალებულად ჩამწყრივებულ ლოდებს... ნელა ვიწყებ ქვევით სვლას, თორემ ერთი უხერხული მოძრაობაც საკმარისი იქნება, რომ...

ფეხების ტკივილს ვგრძნობ, მერე ხელის გულებიც უერთდება აკვნესებულ ტერფებს - გადახეხილს, დასისხლიანებულს. ისე მიზიდავს წყლის სუნი, არაფრად ვაგდებ გახურებული სხეულის ქვითინს.  

ორიოდ წამით ავხედავ ცას, რომ ცრემლი არ დამცდეს თვალიდან... რომ სიმლაშით არ წაიბილწოს ჯერ ვერხილული სიმტკნარე... დაღამებულა. ვარსკვლავებით მოჭედილა სულ ახლახან მზით გახუნებული ცისფერი, სიშავეშეპარულ სილურჯედ ქცეულა. ჭაში მაინც არ ბნელა, წყლიდან არეკლილი მომწვანო სიმშვიდე დაჰკრავს კედლებს. უცნაურია. 

ერთი ნაბიჯი, ერთიც... კიდევ... რა ღრმაა, ეს დალოცვილი?! როგორც იქნა, ფეხზე მეფერება სისველე. ცალი ხელით კედელზე თავის შეკავებას ვცდილობ, მეორეს პეშვად ვკრავ და ჭის გულისკენ ვაცურებ. სიცოცხლე მომაქვს ბაგისკენ მგონია, მაგრამ გზად მისხლტება და წვეთებადღა კრთის თითებზე ალაგ-ალაგ. არ ვეშვები, ისევ ვიწევ წყლისკენ და ისევ მეცლება ხელიდან. მესამედაც ვცდი ამაოდ...

მერე კედელს ვწყდები... კი არ ვვარდები, განზრახ ვიძირები სიგრილეში. ნეტარებისგან თვალებს ვხუჭავ და მეღიმება - თავიდანვე ვიცოდი, რომ ამ ჭიდან წყლის ამოღებას ვერ შეძლებდა ვერავინ, აქამდე ვერავის შეძლებია, რით განვსხვავდები? 

მერე უპეები თავისით იხსნება - რატომღაც სილურჯეში. და ზურმუხტებად (?!) მიმობნეულ ყოველ ვარსკვლავს ვუმეორებ გაუჩერებლად - ჭიდან ამოპეშვილი წყალივით ნუ დამისხლტები! 

მერე ტელეფონი რეკავს! გაზაფხულის წვიმად დამთენებია ღამე! მეღიმება... 

და მე მივრბოდი ჭვავის ყანაში...

Wednesday, May 13, 2009

უცნაური გრძნობა იყო. ფრთებით ლამის ცის კარიბჭეს ვებჯინებოდი და წინ მივიწევდი. ისეთი მშვიდი იყო ფრენა, ხანდახან ფრთის გაშლა მავიწყდებოდა. ქარი მიფანტავდა წელამდე ჩამოზრდილ თმას და ხავერდოვანი ხმით მეჩურჩულებოდა. ვიძირებოდი ამ ხმაში, ასე მეგონა. ვუსმენდი, ვუსმენდი დაუსრულებლად და მისი მონაბერი ჰაერით ვსუნთქავდი. 

პერიოდულად ჩემს მხარზე ისვენებდა ქარი... წარმოგიდგენიათ?!. მერე იღვიძებდა, დაიღალეო, მკითხავდა და ფრთებზე ამკრავდა სიოს, ისევ კარიბჭისკენ ამიტაცებდა... არ დაეცეო. 

დროდადრო ღრუბლები იფანტებოდა - ხან მთები ჩანდა, ხან ზღვები, ხან მდინარეები, ხანაც ხეები მიწამდე ჩამოღვენთილი ტოტებით. ადამიანებიც ჩანდნენ და არ მაინტერესებდა არცერთი. 

მერე ჭვავის ყანა ამობიბინდა საიდანღაც ისე მოულოდნელად, შევცბი და სამოთხის კარს ავკარი თავი. მეტკინა, მაგრამ არ შევიმჩნიე. ნელა დავეშვი ყანაში და მზისკენ ოქროდ აზიდულ თავთავებს მივეფერე. ქარიც ჩამომყვა ჩურჩულით. მერე წამოწვიმა და ბავშვივით გამიხარდა, რომ ვსველდებოდი. ნუ გეშინია, არ გაგაცივებო, ქარი მიმტკიცებდა და წვეთები მოჰქონდა ჩემსკენ. და მე მივრბოდი ჭვავის ყანაში, სიოდ ქცეული...

მერე ფეხი დამიცდა. ხავსს მოვეჭიდე. კლდეს მოვწყდებოდი უკვე, მეგონა, როცა ხელი შემაშველა ვიღაცამ. თბილი, ძლიერი, უზარმაზარი ხელი იყო ჩემსა და ხახადაფჩენილ უფსკრულს შორის, გუგუნით რომ მეძახდა. 

მიშველე-მეთქი, ამოვიკვნესე და ცისკენ ავიხედე. ჭაობისფერი დაჰკრავდა ღრუბლებს და მამშვიდებდა თითქოს, სრულიად რატომღაც... ფრთები გაშალეო, - ქარის ხმით მითხრა ჭაობისფერმა ცამ და უფრო ძლიერად ჩამებღაუჭა. უკუნი მიხმობდა თავისკენ და ფეხებთან დასრიალებდა. ხელს თუ გამიშვებ, ფრთები ვეღარ-მიშველის-მეთქი, ამის თქმაღა მოვასწარი და გამეღვიძა. 

მთელი ტანით ვკანკალებდი. სიზმრიდან გამოყოლილი ცრემლების სისველეს ვგრძნობდი სახეზე, ისეთ სიბნელეში დავუბრუნდი რეალობას, წამის მეასედით მეგონა, რომ ვერ დამიჭრეს, ვერ მიშველეს, წაჭრილი ფრთების იმედად მიმატოვეს უფსკრულის პირზე დაკიდებული. 

შიშს აყოლილმა თავის დამშვიდება ვცადე ამაოდ. არ მშველოდა. მერე სამყაროსავით ძველი ლოცვა ვთქვი. ერთადერთი ლოცვა, რომელსაც ოდესღაც თავად მივანიჭე ძალა და არც ერთხელ არ უღალატია. მე რომ არ მიღალატია მისთვის, ალბათ იმიტომ... 

მერე შიში გაუჩინარდა უეცრად. და მივხვდი, რომ არც ისე ბნელოდა ოთახში, როგორც თავიდან მეჩვენა, ბალიშიც არ იყო ისეთი ცივი... არც საწოლის კიდის მიღმა მელოდა პირდაფჩენილი უფსკრული...

მერე გათენებამდე მხოლოდ ის მახსოვს, რომ ცას ჭაობისფერი დაჰკრავდა. 

გოგიი, რაო ზარატუსტრამა?

Thursday, May 7, 2009

მორიგი ზემეცნიერული ნაშრომი

"მატლიდან ადამიანობამდე დიდი გზა გაიარეთ და ბევრი რამ მაინც მატლისა დაგრჩათ. ოდესღაც მაიმუნები იყავით და ახლაც, ნებისმიერ პრიმატზე დიდი მაიმუნი ადამიანია". ეს მე არ მითქვამს. ასე იტყოდა ზარატუსტრა.

ნიცშესთან გაცნობის სურვილით გულანთებულმა და სასწაულად დაინტერესებულმა იმით, თუ რას ამბობდა ასეთს ღირსი ზარატუსტრა, რამდენიმე წლის წინ შესაბამისი წიგნი ბიბლიოთეკიდან გამოვიტანე. მაშინვე ვიცოდი, რომ რთული დღეები მელოდა. მარტო ის რად ღირს, რომ ზემოხსენებულ წიგში დედამიწაზე ცნობილი ყველა სახეობის სოკო ხარობდა. მართალი გითხრათ, ფრიად მიკვირს, როგორ გადავურჩი მუტაციას, რამეთუ ჩემს ხელთ არსებული საგანძურის ფლორა ყველა მხრიდან იზიდავდა რადიაციას.

მოკლედ, ორი კვირის განმავლობაში ცხარედ ვაგინებდი ყველა ქართველ ბიბლიოთეკარს, ნიცშეს, ზარატუსტრას, რადიკალურ ათეიზმს და ჩემს მეზობელ ცირას, რომელიც მთელი ამ პერიოდის განმავლობაში მეუღლე ნოდარასთან ჩხუბის გამო მშვიდად კითხვის საშუალებას არ მაძლევდა.

რაღა გავაგრძელო, დავიტანჯე, თუმცა ვერ ვიტყვი, რომ ჩემმა ძალისხმევამ უაზროდ ჩაიარა. მაგალითისთვის პოსტის დასაწყისში აღნიშნული ფრაზაც საკმარისია. უდავოდ გენიალური სიტყვებია, რადგან გაძლევს საშუალებას, დაფიქრდე ყოველივე მიწიერზე, ადამიანთა რაობაზე და თუნდაც იმაზე, რომ... ზეგანვითერებულო ადამიანო, თუ ქმარს ორი კვირა გამუდმებით ეწიოკები, სჯობს, გაეყარო, დაისვენო და დაასვენო სულ მცირე, სამი პერსონა შენს გარდა - ნოდარა, მე და ტრიფონია! ვახ!

ჰოდა, პრიმატებზე მოგახსენებდით: გულზე ხელის დადებით (თუგინდ, მჯიღის დაკვრით) ვაცხადებ, რომ ერთი ჩემი ნაცნობი ნამდვილი აღმოჩენაა და იგი აუცილებლად შესწავლილ უნდა იქნეს, როგორც უდავო დადასტურება პატივცემული დარვინის თეორიისა. და განა მხოლოდ იგია ასეთი?! დიახ, ბატონებო, ადამიანთა ნაწილი ნამდვილად წარმოიშვა მაიმუნისგან და მათმა უმრავლესობამ ჯერჯერობით განვითარების ნახევარი გზა გაიარა.

რელიგიურნი ამა ქვეყნისა ნუ გამიწყრებით - ჯერ ჩემი თეორია ბოლომდე ჩაიკითხეთ და მერე გინდ ქვა მესროლეთ, გინდ ტიტები და თუგინდ, ა-კა-ემის 5.62 კალიბრიანი ტყვიები. ამასთანავე, ნურც მეექვსე მცნება დაგავიწყდებათ!..

როგორც უკვე აღვიშნე, მაიმუნთა შთამომავლობას კაცობრიობის ნაწილი თუ დაიკვეხნის, დანარჩენები კი წარმოქმნილ არიან ადამისგან, ევასგან და ცხადია, ლილითისგან (რასაც ზარატუსტრა არასდროს აღიარებდა). ადამისა და ევას ტანდემის, აკრძალული ხილისა და ედემში უფასო ბინის დაკარგვის ისტორია ყველასათვის კარგად არის ცნობილი. აი, ლილითი სხვა საქმეა - ლილითი პირველი ცოლების კლუბის ასევე პირველი წარმომადგენელი გახლდათ.

ებრაულ მითოლოგიაში წერია, ადამს რომ არ მოეწყინა, ღმერთმა ქალი შექმნა და ლილითი უწოდაო. თავიდან კარგად იყვნენ ადამი და ლილითი, რა უშავდათ, კარგს ჭამდნენ და კარგს სვამდნენ... მერე ადამს უთქვამს, ქალო, ნასკები გამირეცხეო, ლილითს დედიშობილა ქმრისთვის შეუხედავს და გაჰკვირვებია, რა გაგირეცხო, რაც არ გაქვსო. რას მიბედავო, გაბრაზებულა ადამი და ვაშლის ხის ქერქზე მიურტყამს ხელი (შარზე იყო, რა!). ქალთა დისკრიმინაციას აქვს ადგილიო, თმა გაუშლია ლილითს... მერე სიტყვას სიტყვა მოჰყოლია, ლილითს აუღია თავი, რითაც მოვედი, იმით მივდივარ, შენი არაფერი მინდაო, მიუხლია და გაყრია ადამს (ორი კვირა კი არ უწიკვინია, ზოგიერთებისგან განსხვავებით!). ადამს მოუწყენია ისევ. ღმერთსაც ევა შეუქმნია, თანაც მისივე ნეკნიდან - შენი სხეულის ნაწილი წინააღმდეგობას როგორ გაგიწევს, ადამ-იანოო! აბა, წინააღმდეგობის რა გითხრათ, ვაშლი კი შეუპარებია... დანარჩენი იცით!..

თქვენი ნებაა, ამ ლეგენდას ირწმუნებთ თუ არა, მაგრამ ხანდახან ჯაგარაშლილ ფემინისტებს რომ ვუყურებ, ძალაუნებურად მჯერა ლილითის არამითიურობა და მომკალით, თუ გინდათ!

მატლიდან ადამიანობამდე დიდი გზა გაიარეთ, და ბევრი რამ მაინც მატლისა დაგრჩათო, ასე იტყოდა ზარატუსტრა. მის მიერ ნათქვამი ბევრი რამ შეიძლება, არ ირწმუნოს ადამიანმა, მაგრამ აი, ეს სიტყვები სრული ჭეშმარიტებაა. გინახავთ ოდესმე ალკოჰოლისგან გამოჩერჩეტებული (სხვანაირადაც შეიძლება მოხსენიება, მაგრამ სამეცნიერო ნაშრომს არ მოუხდებოდა!) ჰომო საპიენსი? ის ბობღავს, ვერ მეტყველებს, ვერ აზროვნებს და მისი სხეულის ყველა შესაძლო ადგილიდან ლორწოვანი სითხე ჟონავს. რითი განსხვავდება ზემოხსენებული არსებისგან? არც არაფრით. ანუ, Долой пивной алкоголизм!

დაბოლოს, სულ ახლახან შიდა ქართლის ერთ-ერთ სოფელში სტუმრობისას სრულიად შოკისმომგვრელ დიალოგს მოვკარი ყური (ცხადია, აქცენტი თავის სიმაღლეზე იყო!) - ერთი გლეხი ეუბნებოდა მეორეს: გოგიი, რაო ზარატუსტრამა, რა თქვა, გვეშველება რამეო? მეორემაც უპასუხა, რავი, ბუჯო, მინდორშია გასული და რო მოვა, შენთითონა კითხეო.

ძალიან გვეჩქარებოდა და ვერ გავჩერდი, რომ გამომეკითხა, იმ გლეხს, რომელსაც ივერიის გაბრწყინება-არ გაბრწყინების პროგნოზს ეკითხებოდნენ, მართლა ზარატუსტრა ერქვა, თუ მეტსახელად ეძახდნენ. ვერც ის გავიგე, საიდან ჰქონდა მას ასეთი კომპეტენტური ინფორმაცია და ამას გარდა... კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ ვისგან ან რისგანაც უნდა იყოს საქართველოს მოსახლეობა წარმოშობილი, ფაქტი ფაქტად რჩება - ჩვენი ქვეყანა ერთადერთია დედამიწის ზურგზე, სადაც მიყრუებულ სოფელში შეხვდებით ზარატუსტრას, რომელიც ყველა კითხვაზე გაგცემთ პასუხს!

იყო და არა იყო რა...

Monday, May 4, 2009

_ ...ცხრა მთა და ცხრა ზღვა გადაიარა უფლისწულმა, სასახლის ბაღში ამოსული ეკალბარდი ხმლით გაცელა, მიძინებულ მზეთუნახავს აკოცა და გამოაფხიზლა...

_ მერე?

_ მერე ცხოვრობდნენ ტკბილად და ბედნიერად.

_ მერე?

_ მერე ძილის დროა!

===============

სადღაც შორს, სამჯერ ცხრა წლის წინ მიკითხავდნენ, ცხრა მთა უნდა გადაიარო და ცხრა ზღვა გადაცურო, რომ ბედს ეწიოო. დიდხანს არ მჯეროდა, მაგრამ ბედი თავისით რომ არ გამოჩნდა, ვიფიქრე, იქნებ ლოდინს აზრი არ ჰქონდეს, ვაიდა, ძიების დრო არის-მეთქი. გაფიქრება ერთია, კეთება - მეორე.

მგზავრობა არ შედგა... არც რამის ძიებამ იხილა მზის შუქი და არც რამის პოვნამ - არც საკუთარი თავში და არც მის მიღმა... ვითომ დავდივარ, ვითომ ვდგავარ, ვითომ ვიცინი და ვტირი კიდეც იშვიათად, ოღონდ ვითომ.

ცხოვრება კარგა ხანია, ნათხოვარი ფეხსაცმელივით მოვირგე და ვითომ შევეჩვიე. ჭადრაკის დაფაზე ადგილმიკუთვნებული ფიგურასავით ველოდები ჩემს სვლას, რათა ისევ პაიკში გავიცვალო, ოღონდ რეალურად და არა - ვითომ.

ლოდინი ჭირს ყველაზე მეტადო, მწვანილის სასესხებლად (?!) გადმოსულმა მეზობელმა ბებიაჩემს უთხრა ერთხელ სრულიად უადგილოდ და მაშინ ვერაფერი გავიგე, თუმცა ისე ჩამეჭედა თავში იმ ქალის ჩივილი, ოციოდ წელმა ძვრა ვერ უყო. გუშინ (!!!) მომხდარს ვივიწყებ ხოლმე, ის ნათქვამი კი ვერაფრით ამოვძირკვე! ქვიშიან სანაპიროზე აცა-ბაცა მიწერილ სამ მარტივ სიტყვასთან მხარდამხარ დამრჩა გონებაში.

იმ სამი სიტყვის ავტორს ვუთხარი, ლოდინი ჭირს ყველაზე მეტად, ტყუილად ნუ გაწვალდები-მეთქი. კარგიო, დამეთანხმა და... დღემდე მელოდება. რეალურ ცხოვრებაში დაბრუნება სტკივა და ვითომ-ცხოვრებას ირჩევს ალბათ, როგორც ბევრი. მისი საქმეა!

გიჟი ხარ, ნამდვილი გიჟი, - ღიმილით ნათქვამი ფრაზა ღიმილითვე მიმიღია არაერთხელ და ბავშვივით გამხარებია, რომ ეს სიმართლეა.

ერთხელ ერთმა ნაცნობმა მითხრა, რომ იცოდე, როგორ მომბეზრდა თამაში, სიცოცხლის სუნი მენატრებაო. ერთი ჩვეულებრივი, გაჩხიკინებული ბიჭი იყო, არაფრით გამორჩეული - უსმენდა რეპს, დასდევდა უკლებლივ ყველა მწვანეთვალება მანდილოსანს განურჩევლად ასაკისა და გაბარიტებისა, იჭყიპებოდა “კოკა-კოლათი” და უზომო რაოდენობით ჭამდა ფენოვან ხაჭაპურს. ყოველთვის მეგონა, რომ რაიმეზე სერიოზულად დაფიქრება მის შესაძლებლობებს აღემატებოდა. გონებაჩლუნგი კი არ იყო, უბრალოდ პერპეტუმ-მობილე ცეტი გახლდათ და რა ექნა?

ჰოდა, ერთხელ სრულიად მოულოდნელად მომიბრუნდა, უცხო სევდით შემომხედა და ის სიტყვები მითხრა, უკვე რომ ვახსენე. გაოცებისგან მეტყველების უნარი დავკარგე. არ ველოდი მარადიული ჯამბაზისგან ასეთ სერიოზულობას და მომკალით. ხუთი წუთი გაშეშებულები ვიდექით - მე მაკვირვებდა გაგონილი, იმას ალბათ, თავისივე ნათქვამი. მერე მითხრა, იცი, ბეჰემოთი თვალებს რომ ხუჭავს, რას აღებსო?.. ხომ გითხარით, ცეტი იყო-მეთქი, მაგრამ თურმე ცხოვრების სუნი ენატრებოდა ჩემსავით!..

===========

_ დე, ცოტაც წამიკითხე, რა!

_ ხვალ, ხვალ წაგიკითხავ... ბევრს!

Табор уходит в...

Tuesday, April 28, 2009

ცვრიან ბალახზე თუ ფეხშიშველმა არ გაიარე... არა, ასეთი დაწყება არ მინდა, თან ჩემამდე ეს სიტყვები უთქვამთ უკვე, მგონი, და გამეორება რა საკადრისია (კაკოი უდარ ოტ კლასსიკა!). ჰოდა, სხვანაირად დავიწყოთ! 

(მელოდრამატული მუსიკა წარმოიდგინეთ და ისე განაგრძეთ კითხვა) თეატრის კართან ატუზულს თუ ჭიანჭველამ არ დაგირბინა ზურგზე, რაა თეატრი... რამდენჯერ მქონია ეს შეგრძნება? თავს არ შეგაწყენთ რიცხვებითა და გამოთვლებით, თავმდაბლად გეტყვით, რომ ბევრჯერ. და რა გასაკვირია, რომ მსგავსი რამ განვიცადე, ოდეს ორიოდ დღის წინ მარჯანიშვილის თეატრის პარტერში განვისვენებდი ფარდის ახდამდე... 

მოიცა, მოიცა!.. (ჩათვალეთ, რომ აქ მუსიკა ფრიად უხეშად შეწყდა!) ყველაფერი თავიდან დავიწყოთ... (მელოდია აღსდგა ფენიქსისებრ) კაფეში შეკრებილმა, დიდი ხნის უნახავმა მეგობრებმა საღამოს გაგრძელება-არდასრულების მიზნით სპექტაკლზე წასვლა გადავწყვიტეთ. 8 საათის შესრულებას ოცდაათიოდე წუთიღა აკლდა, ამიტომ შესაშური ერთსულოვნებითა და სისწრაფით მივიღეთ გადაწყვეტილება - წავიდეთ მარჯანიშვილში! და წავედით. 

(მელოდრამატულ მუსიკას ექშენ საუნდტრეკი ცვლის) ზუსტად არ მახსოვს, რა სასწაულით მოვახერხეთ უბადრუკ მდგომარეობაში მყოფი ტაქსის 100 კმ/სთ სიჩქარით ამოძრავება (ტაქსისტის შეფუცხუნების ხარჯზე, ცხადია), როგორ შევცვივდით ხელოვნებას მოწყურებული ჰუნებივით სალაროს განყოფილებაში და რა სახე ჰქონდა ყოველივე ამის მხილველ მოლარეს... უბრალოდ გეტყვით, რომ სპექტაკლი, რომელზე დასწრებასაც ვგეგმავდით, უკვე ანშლაგურ მდგომარეობაში დაგვხვდა, სამაგიეროდ, დიდ დარბაზში "ბოშები" გადიოდა. ბავშვობაში წაკითხულ-გადაკითხულ-დაზეპირებული დუმბაძე გამახსენდა (როგორც ჩანს, სხვებსაც) და გადაწყდა - შევიდეთ! 

დრო აშკარად შურს იძიებდა რაღაც დანაშაულისთვის, რომელიც არ ვიცი, როდის ჩავიდინეთ და გაორმაგებული სისწრაფით მირბოდა. მივრბოდით ჩვენც - აღთქმული კარებისკენ. ჩემმა ზურგის ჭიანჭველამ ერთი კი დააპირა მუხლის გაშლა, მაგრამ ვინ აცადა? ჯერ დავსხდეთ და მერე ირბინე, შენი ჭირიმე-მეთქი. ეწყინა, მაგრამ არ შეიმჩნია. 

(მუსიკალურ გაფორმებას უკვე თვითონ მიხვდით!) ლოდინი, სანამ ფარდა აიზიდება... ნუთუ ამ გრძნობას რამე შეცვლის? არა მგონია! და მიდის ფარდა დაუსრულებლად ზევით... პირველი მიზანსცენა, პირველი მოხიბვლა არცთუ ცუდი დეკორაციისთვის და პირველი ფალში, პირველი გაოგნება (მუსიკა დაივიწყეთ საერთოდ! მორჩა!!!)...

სათითაოდ განვიხილავ ყველაფერს:

პიესის ავტორს ყველაზე მეტი უნდა მოხვდეს წესით, ჰოდა, სპექტაკლის დაწყებიდან 10 წუთის შემდეგ მივხვდი, რატომ ვეძებდი უშედეგოდ მის ვინაობას პროგრამაში - კაცი მალვაშია ალბათ ამ უბადრუკობის დაწერისთვის და დავანებოთ თავი! Иди с миром, сын мой! 

რეჟისორი - კობა სხილაძისთვის “ბოშები” პირველი სპექტაკლი ყოფილა. ეს ინფორმაცია ინტერნეტში აღმოვაჩინე, რათა გამერკვია, საერთოდ ვინ არის ზემოხსენებული ადამიანი და რას გვერჩოდა საათნახევრის განმავლობაში. დიად სტანისლავსკის მისთვის ორიოდ სიტყვა ექნებოდა შემონახული - Не верю! და ამით ყველაფერია ნათქვამი. არ მჯერა, ბატონებო! არ მჯერა, რომ ეს ადამიანი რეჟისორია, ან იქნება ოდესმე. 

შესრულება - აი, აქ მოიცააა! მთელი სპექტაკლის განმავლბაში მსახიობები გაურკვეველი მიმართულებით და სრულიად რატომღაც დარბიან სცენაზე. ან გახევებულები დგანან, მცირე გამონაკლისების გარდა, რა თქმა უნდა. გურანდა გაბუნია მაქსიმალურად ცდილობს სიტუაციის გაუმჯობესებას, მაგრამ ვერ გათეთრდების ყორანიო, გსმენიათ ალბათ! 

ბოშები - თბილისის ძველ უბანში გაზრდილს ოხრად ბოშები მინახავს, მაგრამ მზად ვარ, ძველ აღთქმაზე, სახარებაზე, ყურანზე და ლენინის ნაშრომთა სრულ კრებულზე დავიფიცო, რომ არ მინახავს არც ერთი მათგანი, ვინაც რუსულად ქართული აქცენტით ლაპარაკობდეს, ქართულად უაქცენტოდ და ბოშურადაც ქართული აქცენტით. ისევ სტანისლავსკის დავესესხები - Не верю! 

ცეკვა - ბოშური. ეს უნდა ნახოთ! სიკვდილამდე ყველამ უნდა ნახოს სულ მცირე, სამი რამ - ჯულიეტა მაზინას ცრემლი "კაბირიას ღამეებში", სესილიას უცრემლო ტირილი "ნატვრის ხეში", და ოთხი მსახიობი, რომლებიც ამ სპექტაკლში ბოშურ ცეკვას ჯახირობენ. მესამე შემთხვევის ხილვის შემდეგ საკუთარ თავზე გამოცდით, რატომ ტირიან პირველ და მეორე რიგში ნახსენები დიადი ქალბატონები! მე ავტირდი! 

აღარ გავაგრძელებ! რაღა ვთქვა? ჩემი დარდი მაქვს... პატარა ჭიანჭველა დავკარგე! თუ ნახოთ სადმე, გადაეცით, რომ უკვე მენატრება! 

It Takes Two...

Thursday, April 23, 2009

ისევ ველოდები. გასულები არიან. იქით ზედმეტად სახიფათოაო, მითხრეს და მანქანასთან დამტოვეს... სოფლის თავზე გადმოკიდებულ სასაფლაოსთან ბალახზე ჩამოვჯექი და მეფიქრება დაუსრულებლად... მიწა ნამიანია. ნელ-ნელა სინესტეს ვგრძნობ ფრიად პიკანტურ ადგილას, მაგრამ მაინც არ ვდგები. სადღაც მამალმა დაიყივლა, მერე ძროხამ აუბა მხარი და გადაძახილში ადგილობრივი ავტორიტეტივით ორღობეში მოხეტიალე ძაღლიც ჩაერთო. 

მერე ყველა და ყველაფერი მიყუჩდა. ქარის გარდა. ქარი ისევ მიწივის ყურში, რაღაცას მიმტკიცებს, მაგრამ მისი არ მესმის. მცივა. ერთი მხრივ, ქარის გამო, მეორეც, სასაფლაოზე ყოველთვის მამცივნებს რაღაცნაირად - შიგნიდან. სხვანაირი სიჩუმე იცის აქ და იმიტომ ალბათ... 

არაერთხელ მითქვამს და მიფიქრია, რომ სოფელში მინდოდა, მქონოდა სახლი, სადაც არავინ იცხოვრებდა ჩემს გარდა. სახლს ექნებოდა ლამაზი აივანი, მრგვალი, კოხტა მაგიდითა და ორი სკამით (რატომ ორი? ისე, ყოველი შემთხვევისთვის). გამოვიდოდი დილაადრიან აივანზე, ჩაის ფინჯნით და საქარგით ხელში, დავჯდებოდი და მოვუსმენდი მელოდიას, რომელსაც სოფლის ხმაური ჰქვია და რომელიც ყოველთვის უცხო იყო ჩემთვის, ქალაქში დაბადებულისთვის. 

იმ სახლს ბუხარიც ექნებოდა, ისიც პატარა და კოხტა, წინ ჩამწკრივებული ორი, მუქი კაკაოსფერი სავარძლით (მეორე სავარძელი - ყოველი შემთხვევისთვის). სოფლის ხმაურის მოსმენით გადაღლილი და საღამოს სუსხით მობუზული შებინდებულზე ოთახში რომ შემოვიდოდი, ბუხარი რაღაც საოცრებით უკვე ანთებული დამხვდებოდა. არ მკითხოთ, თუ არავინ არის სახლში შენს გარდა, ცეცხლს ვინღა დაანთებდაო. ოცნება მაცადეთ, პრაგმატისტო საპიენსებო!..

მოკლედ, დავჯდებოდი ცეცხლთან, წითელი ღვინის ბოკალს მოვიდგამდი გვერდით და სანამ რამე ძალიან საინტერესო წიგნის კითხვას გავაგრძელებდი, ფეხებთან მიწოლილ კოკერ სპანიელს გადავუსვამდი ბეწვზე ხელს. ისიც წამოყოფდა თავს, მხიარულად აქაქანდებოდა ცოტა ხნით, კუდის ნაგლეჯს ააცანცარებდა, მუხლებს დამისუნავდა და ისევ დადებდა თავს. უსიტყვოდ ეცოდინებოდა, რომ მისთვის არ მეცალა იმ მომენტში (ასე მხოლოდ ძაღლებს ესმით. ამბობენ, ცხენებსაცო, მაგრამ სოლოლაკში ცხენის დასაბმელი ადგილი ვერ ვიპოვე და ამ განცხადების შემოწმების საშუალებაც მაგიტომ არ მომცემია ალბათ არასდროს!.).

ჰოდა, წიგნის კითხვას შუაღამისას დავასრულებდი და მეორე სართულზე ავიდოდი, სადაც გაშლილ-დათბილული საწოლი დამხვდებოდა. ჩავწვებოდი და დავიძინებდი, ისე, როგორც ქალაქში ვერასდროს მოახერხებს ადამიანი. 

მეძინებოდა ტკბილად, ფერადად, მეორე დილას ისევ ავიღებდი ხელში საქარგს, ერთ ჭიქა ცხელ, ლიმონიან ჩაის და გავიდოდი კოხტა აივანზე, სადაც მრგვალი მაგიდა და ორი სკამი დამხვდებოდა. ერთ სკამზე ჩამოვჯდებოდი, მეორე ყოველი შემთხვევისთვის იდგებოდა გვერდით, ცარიელი, როგორც ყოველთვის! 

ასე გაგრძელდებოდა ძალიან დიდხანს... სამ დღეს და მერე მომბეზრდებოდა. რატომ ბეზრდებათ ადამიანებს ახდენილი ოცნება, ნეტავ?! იქნებ იმიტომ, რომ მეორე სავარძელი ნატვრაშიც კი, ცარიელი ხვდებათ?! ისევ...

რაც მოგივა, ავითაო...

Sunday, April 12, 2009

სანამ ჩემი დღევანდელი თემის განხილვაზე გადავალ, ვეცდები, ორიოდ სიტყვით ავხსნა სათაურის მნიშვნელობა და მოგახსენოთ მიზეზი მისი არჩევისა. საქმე ის გახლავთ, რომ გაქიაქებული და საქვეყნოდ ცნობილი ფრაზა დავითასა და მისი მრავალჭირგადანახული თავის შესახებ ოდითგანვე არსებობდა, ოღონდ ოდნავ სახეცვლილი ფორმით.

როგორც ლინგვისტიკის მაგისტრი (აჰმ, აჰმ!), ვალდებულად მივიჩნევ თავს, გაგაცნოთ მისი ეტიმოლოგია, ანუ წარმომავლობა - მაშ ასე, ჯერ კიდევ მაშინ, ოდეს ბნელი იყო ხალხი და ქალები მართავდნენ ყოველს (ანუ, მატრიარქატის ეპოქაში), ზემოხსენებული გამოთქმა შემდეგნაირად ჟღერდა: `რაც მოგივა ავითაო, ყველა შენი თავითაო~. თავდაუხრელი შრომის შედეგად დავადგინე, რომ იმ (ბევრისთვის!) სანატრელ პერიოდში ავითა ქალის სახელი გახლდათ.

მერე აირია სიტუაცია, მამრობითი სქესის არსებებმა დემონსტრაციები მოაწყვეს, დედოფალ ავით მეოთხე დაღმაშენებელს ხან კიტრები ესროლეს, ხან სტაფილოები (ბარბაროსები!), “წადი, წადიო” უძახეს და სეფე-ქალებიანად ჯერ ფეხთსაყუდლისკენ გაისტუმრეს, მერე დააწინაურეს და სამზარეულოში გაამწესეს.

ასე მოხდა კაცობრიობის (ადრე ქალობრიობა ერქვა!) ისტორიაში ყველაზე დიდი გადატრიალება - სადავეები კაცებმა იგდეს ხელთ და დაირქვეს ძლიერნი ამა ქვეყნისა.

ქალებმა რამდენიმე საპასუხო დემონსტრაცია მოაწყვეს, იყვირეს, ჩვენ რომ არა, ამოგხდებოდათ სული ედემის ბაღში, თქვე უდღეურებოო, მაგრამ არაფერმა გაჭრა. მერე ბევრი იფიქრეს, თუ ცოტა, ჭკუას მოუხმეს და ფარული ფრონტის მებრძოლების პოზიცია შეიფერეს. შეიფერეს და როგორ შეიფერეს! მრავალი საუკუნის განმავლობაში კაცებს სრული ილუზია ასულდგმულებდათ, რომ მსოფლიოს ნეკა თითზე ატრიალებდნენ, სინამდვილეში კი... სინამდვილეში, ერბო რო ქონი ეგონათ, მთლად ეგრე არ იყო საქმე.

ნეკზე მსოფლიოს დასატრიალებელი ადგილი სად იყო, ბატონო?! ხელის გულზე ქალებს გვატარებდნენ და თან უხაროდათ. მერე ორიოდ ავითამ წამოიყელყელავა და მანდ დაგვერხა პირველად.

მაგათზე ნაკლებები რით ვართო, გაბრაზდა ერთი კაც-ობრიობაზე; ვითომ რატომ უნდა დაეთმო იმ მათხოვარ დავითას ადგილი ავტობუსში, ისეთ პახმელიაზე იყო, თვითონ ძლივს იდგა ფეხზეო, შეშფოთდა მეორე; მესამე კი უსიტყვოდ შეძრწუნდა და მხოლოდ თავი გააქნია ნწუ-ნწუ-ს ძახილით. მაგათ ვუჩვენოთ სეირიო, ყიჟინა დასცა მეოთხემ და მანდ დაგვერხა მეორედ.

მესამედ მაშინ დაგვერხა, როცა ერთ-ერთმა ავითამ ქუსლიანი ფეხსაცმელი სულ თავში ურტყა ვინმე დავითას, ვინაც გაბედა, უნივერმაღის (მაშინ ჯერ კიდევ არსებობდა ეს დაწესებულებები) კარი შეუღო და შებრძანდით ქალბატონოო, მოწიწებით მიმართა, თან ისე გაიღიმა, თუ სადმე რამე კბილი ჰქონდა, ყველას სუფთა ჰაერის ჩასუნთქვის საშუალება მისცა.

მერე მეოთხედ, მეხუთედ და მეექვსედაც წავიდა ჩვენი საქმე ცუდად. მერე თვლა აგვერია. ჰოდა, გაბოროტებულმა ავითებმა დაიწყეს წუწუნი, კაცები სადღა არიანო? გადაგჯეგავენო და კარში თვითონ შევლენ პირველებიო. პაემანის შემდეგ სახლამდე მიცილებას ვინ ჩივის, მეტრომდე მაინც მივეცილებინეო... ჰოდა, ისაო და კიდევ... ესაო. იცით, რას გეტყვით, ავითებო ყველა ქვეყნისა? შეერთდით და... აი, ამ ჩემს სათაურს შეხედეთ.

მე კი გამატარეთ, ქალბატონებო, ერთი ფრიად კომფორტული ხელისგული მეგულება!

კითხვები უსაქმურობისას

Tuesday, April 7, 2009

ნუთუ დავკარგეთ სილამაზე ედემიდან განდევნილებმა?..

ასფალტის ღრიჭოდან ამოხეთქილ თოთო ბალახს გვერდს რომ ჩავუვლი, აღარ მიკვირს ეს საოცრება ისე, როგორც ადრე, წარსულში მიტოვებულ დროსა და სივრცეში - იქ, სადაც ყველაფერი ბურუსშია გადადღვებილი და მგონია, სხვას გადახდენია ჩემს ნაცვლად თავს, რაც იქ ხდება... მოხდა... მომხდარა?

როგორ დავკარგეთ ნეტარება ედემიდან განდევნილებმა?..

მიხაკ-დარიჩინის სუნი რომ მეცემა საფუნთუშესთან ჩავლილს, საქმეზე მიმავალი ერთი წამითაც ვერ ვჩერდები, რომ გავიხსენო გრძნობა, წაღვერის პარკის გასასვლელთან მტვერში ამოგანგლულს და თამაშისგან მოშიებულს რომ დამივლიდა თმის ღერებიდან ფეხის წვერამდე. მერე ქაღალდის პაკეტში ჩაწყობილ დარიჩინიან ფუნთუშებს, რომლის დაგემოვნების უფლებას ჭუჭყიანი ხელების გამო დედა არ გვაძლევდა, მეც და ჩემი ძმაც სუნზე მივყვებოდით და ისე გვაჟრიალებდა ნეტარების წინათგრძნობისგან, გვეჩვენებოდა, სახლი შორს გადაეტანა უხილავ ძალას. 

რატომ დავკარგეთ ღიმილი ედემიდან განდევნილებმა?

გაცვეთილად ძველი მუსიკა რომ შემომესმება ღია ფანჯრიდან, ცხვირს ავიბზუებ ხოლმე და აჩქარებით ჩავივლი. რატომ არ მყოფნის ძალა, გავიხსენო, რა სიხარულით ვმღეროდით იმავე სიმღერას იმ ბურუსში, ბებიის სახლის დალაგებისას? შვილო, იმ სკამის ქვეშ გამოგვა რო დაგვიწყებიაააა? ბოლო ბგერას აუცილებლად წელავდა ხოლმე ბებია და ისე, ისე, ისე იღიმებოდა... რას ვეტყოდი, რომ ზუსტად ამ ღიმილის სანახავად ვტოვებდი ნამცეცებს სადმე, მერე გავრბოდი იქით და ლამის მთელი ხმით გავკიოდი: “მილიონ, მილიონ, მილიონ ააალიხ როოოოზ”... ასე ხდებოდა ყოველდღე და არ მბეზრდებოდა. სანამ გავიზრდებოდი.

რისთვის დავკარგეთ ცრემლი ედემიდან განდევნილებმა? 

ათასი სისულელისგან გულდამძიმებულს მთელი ღამე რომ არ მეძინება ხანდახან, რატომ არ ვაღიარებ, რომ ტირილისგან გათავისუფლებულს ადვილად ჩამეძინებოდა, ისევე როგორც ადრე, იმ სამყაროში, რომელიც იმდენადაა ბურუსით მოცული, არც იცი, არსებობდა კი? არსებობს? უარსებია?. წელამდე ჩამოზრდილი თმა პირველად რომ დამიმოკლეს და სარკეში ჩავიხედე, ცრემლები წამსკდა, საყვარელი ფეხსაცმელი რომ ამიწყდა - მაშინაც, გერმანულ თოჯინას რომ ვერ ვპოულობდი დიდხანს, არც მაშინ დამიკლია ცრემლთა ღვარღვარი? ცუდად ხარ - ტირი, კარგად ხარ - იცინი... რატომ ვკარგავ მარტივს, საჭიროს და ვეძებ რთულს, უმნიშვნელოს?

ვისთვის დავკარგეთ სიყვარული ედემიდან განდევნილებმა? 

მახსოვს გუდაუთას სანაპიროსკენ წამოსული უსაშველოდ დიდი ტალღა (მაშინ მეჩვენა იქნებ დიდი?!) და წამის მეასედი წყლის ქვეშ, საუკუნედ ქცეული; და მერე ვიღაცის ძლიერი ხელი და ჩასუნთქვა სიცოცხლის - ფილტვებს რომ გტკენს ისეთი; და ტირილი, იმიტომ რომ ცოცხალი ხარ, რომ მამის ხელი წყალქვეშ გაპარვის უფლებას არ მოგცემდა, რომ მილიონ ვარდზე მომღერალი, მაშინდელი პრიმადონას ხმით გაჯერებულ სანაპიროზე კიდევ ერთი წყვილი ხელი გელის... და დარიჩინიანი ფუნთუშებიც გელოდება იქ, სანაპიროზე, რომელიც არცთუ შორია; და გული... ისე ფართხალებს, გეშინია, უცებ არ გაჩერდეს... და არ ჩერდება.

რატომ დავკარგე ეს ყველაფერი სამოთხიდან გაძევებულმა?..

ნურც გაფრინდები, ნურც მოფრინდები

Wednesday, April 1, 2009

ზემეცნიერული ნაშრომი

როგორც სათაურიდანაც მიხვდებოდით, ეს პოსტი ზემეცნიერული ნაშრომია და შესაბამისად, უსაქმურების ადგილი აქ არ არის (მარტო ამ ბოლო სიტყვებისთვის კი უნდა მომანიჭონ ოსკარი, რა ვიცი?!.). დღევანდელი თემა უაღრესად სერიოზული და ზოგადსაკაცობრიოა - ეჭვიანობა, მისი რაობა და კატეგორიები. 

მაშ ასე, დავიწყოთ. რა არის ეჭვიანობა, როგორც ასეთი?! ამ თემით დაინტერესებულმა ცხადია, მრავალჭირგადანახულ, საიბერ გუგული დეიდას მივაკითხე - მითხარი, ერთი, შენი მონაცემთა ბაზის ჭირიმე, რა ინფორმაცია გაქვს შენახული უშრეტ გონებაში-თქო. გუგულიმ ერთი კი დააპირა თავში ხელის გაქანება და ყოფილი მეუღლის, იაჰუიეს (რუსულად ნუ გადათარგმნით, არ დამღუპოთ, წახდა მთელი თემა და ეგაა!) საყვარლების ნუსხის გაშანშალება, მარა, აპ-აპ-აპ-აპ, ეგეთები არ გვინდა, მეცნიერული ნაშრომისთვის მომიძებნე მასალა-თქო, შევაშველე. 

ჰოდა, გადმოალაგა და რა გადმოალაგა: ეჭვიანობის ფსიქოლოგიაო; ფსიქოანალიზიო; დუ იუ ვონთ თუ თოქ ებაუთ ითო; ტახტზე გადაწექი და მითხარი რა გიჭირსო; ს ჩემ იედიატ რევნოსტო (რას არ გაიგებს კაცი, მწარე საწებელი თუ არ მოასხი ეჭვიანობას და ცხარე ცრემლები არ მოაპკურე, კაპიკი ყოფილა მაგის ფასიო); რატომ გღალატობს ქმარი, როცა არა-გიშავს-რა-გოგო ხარო; შენ დაგაყარე მიწა, იაჰუიე მიწადასაყრელოო (მაინც თავისი ქნა!!!). მოკლედ, არაფრად ივარგა გუგულიმ, რა... იძულებულ შევიქმენი, საკუთარი ძალებით შევბრძოლებოდი ამ მეტად რთულ წამოწყებას. 

რა არის ეჭვიანობა? ეჭვიანობა არის ადამიანის ფსიქოლოგიური (ავადმყოფური) მდგომარეობა, რომლის დროსაც არც ჭამა გინდა, არც სმა; არც დაძინება, არც გაღვიძება; არც წასვლა, არც მოსვლა; არც შესვლა, არც გასვლა, არც გაფრენა, არც მოფრენა. ანუ, ეჭვიანობა გაქარაქუცებული ჭრელო პეპელა ყოფილა (ნობელის პრემია მეკუთვნის, მარა ვინაა პატრონი!).

რაც შეეხება კატეგორიებს:

1. ოტელოფობია - თუ ფიქრობთ, რომ ამ კატეგორიას რამე საერთო აქვს შავტუხა ოტელოსთან, ძლიერ ცდებით, რამეთუ მიმაჩნია, რომ ვინმე შექსპირის მოშველიება ამ ნაშრომის წერის დროს არ მჭირდება, თანაც ეგ კაცი (ოტელო, ანუ) შიზიოდი იყო და ეგო ნადო ბილო ლეჩიტ ელექტრიჩესტვომ! ვოტ!. ოტელოფობია არის ეჭვიანობის ნაირსახეობა, რომლის დროსაც ადამიანს მოუსვენრობა ეწყება ყოველ ჯერზე, როდესაც მისი პარტნიორი მივლინების დროს ოტელში ათევს ღამეს (სასტუმრო, პანსიონი, აგარაკი და უბნის ბოზი ჟუჟუნას ბინა საერთოდ არ აღელვებს). ამ დაავადების ნიშნები განსაკუთრებით მწვავედ ვლინდება, თუ ზემოხსენებული ადამიანის პარტნიორი ისეთი ქვეყნის სასტუმროში გაჩერდება, სადაც ეს სიტყვა გამოითქმის როგორც ჰოტელ! სასტუმროში მივდივაროოოო... თურმე სად დაეთრევააააა, მაგის კუბო დავიდგი აგერ იმ ტუმბუჩკასთანო, - როგორც მიხვდით, ეს სიტყვები ამ ტიპის ეჭვიანობის პირდაპირი გამოვლინებაა. 

2. სად-იზმი -კრიზის დროს პაციენტი განუწყვეტლივ ინტერესდება პარტნიორის ადგილსამყოფელით მაშინაც კი, თუ ეს უკანასკნელი საპირფარეშოშია შესული. ეჭვიანობის შეტევის დროს ავადმყოფი ჯდება ტუალეტის კართან და ყოველ ხუთ წამში კითხულობს: სად ხარ? დამწყებმა ფსიქოლოგებმა ეს სიტყვა ერთხელ არასწორად გამოიყენეს და მეტყველებაში სწორედ ამიტომ შემორჩა იმ მნიშვნელობით, რომლითაც ჩვენ ვიცნობთ.  

3. გერონტოფობია - ეჭვიანობის ამ ტიპს არანაირი პირდაპირი კავშირი არ აქვს მოხუცებისადმი ზიზღთან (შემომაკვდებიან ეს უსწავლელი ფსიქოლოგები, რა!). გერონტოფობია არის ეჭვიანობის ნაირსახეობა, რომლის დროსაც ადამიანი თავის პარტნიორს ყოველგვარ ურთიერთობას უკრძალავს მეზობელ გერონტისთან, რამეთუ ღამეები არ სძინავს იმაზე ფიქრით, რომ ზემოაღნიშნული პარტნიორი ასევე ზემოაღნიშნულ გერონტისთან ადრე თუ გვიან აუცილებლად უღალატებს. მერე რა, რომ თავად გერონტის არც მუხლი ერჩის და აღარც... აჰმ, აჰმ... მარჯვენა.

4. სტილიზმი - ამ კატეგორიას, გთხოვთ, ყველაზე დიდი ყურადღება დაუთმოთ, რადგან იგი უაღრესად ხშირად გვხვდება ბუნებაში. სტილიზმით დაავადებულ ადამიანებს აუღებელი სურვილი უჩნდებათ, შეუცვალონ თმის ვარცხნილობა, სახის გამომეტყველება და ფეხების მოყვანილობა ნებისმიერ ადამიანს, ვინც მათი პარტნიორის გვედით ჩაივლის ან ღმერთო გვაშორე და, გაღიმებას გაბედავს. 

დაბოლოს, თუ თქვენმა პარტნიორმა ერთ მშვენიერ დღეს დაგირეკათ და გკითხათ - სად ხარ, საყვარელო, ისევ იმ ბრუციანი გერონტის ოტელში ხომ არ გაიარეო, შეგიძლიათ, თამამად შეატყობინოთ პოლიციას, რომ სახლში მწვავე ეჭვიანობით შეპყრობილი პაციენტი გყავთ, რომელიც სასწრაფოდ საჭიროებს ჰოსპიტალიზაციას. 

მრუდე შუშებით კედელს ვაგებ

Wednesday, March 25, 2009

მრუდე შუშებით კედელს ვაგებ და ვიმალები, რათა არავინ ნახოს აქეთ რა სამყაროა. ეულად მყოფი ჩემს ნაშენებს შუბლით ვაწყდები, განგრევას ვცდილობ, თუმც ამაოდ!.. ცრემლი მასველებს, მერე ზანტად ზღვად აზვირთდება. მის გადაცურვას ვცდილობ, რომ ისევე კედელი ვაგო მრუდე შუშებით, რომლის დაშლასაც შევეცდები, ყველასაგან მივიწყებული. 

როცა თეთრ ნისლში თეთრ ძილიდან უცებ ვფხიზლდები, რად მახსენდება ნეტავ, რომ გვერდით მსურს ვინმე ვიგულო, ვინაც ნისლიდან ჩემს დახსნას თუ ვერ მოახერხებს, მკლავებზე მაინც მიმასვენებს და მეტყვის სიტყვებს, ჩემს სიახლოვეს რომლის თქმასაც ერიდებიან - ნუ გეშინია! ერიდებიან, რადგან მრუდე შუშების მიღმა ისე ჩანს, თითქოს წყენად ვიღებ ნათქვამს და მერე თავგამოდებით ვამტკიცებ, რომ შემშინებელი არ გაჩენილა ჩემი და არც ქმნილა ჯერ არაფერი... სიმრუდის ბრალი თუ იქნება ალბათ, აბა, რა ვიცი?! 

ჰოდა, ამ ნისლის მეშინია, თანაც ძალიან. გზის განაპირას თვალმოკრული ჩამკვდარი ძაღლიც მაშინებს ძლიერ და ძრწოლვა მიტანს. ჰო, მეშინია ნისლის, ვნებააშლილი ცივ სხეულზე რომ მეწებება. წამებსღა ვითვლი, სანამ შეწყვეტს გული ფეთქვას და დაიცლება ჟანგბადისგან მთელი ქვეყანა. თუმცა მთელი კი არა... მხოლოდ ნაწილი, რომელიც ერთხელ თავად ვიკუთვნე და რომლის ირგვლივ კედელს ვაგებ მრუდე შუშებით.

მე მახსოვს თოვლი, გაუვალი, სიზმარივითღა მაგონდება. სულს კვლავ მიკაწრავს თოვლში მყარად ჩაპრესილი ბორბლების ღრენა, ალაგ - წკავწკავი. დედის კალთაზე ლამის შეზრდილს მამის სიტყვები მეიმედება - ნუ გეშინია, მაინც გავალთ, აბა, სად წავალთ?! და საკუთარი უსასობით გულამოსკვნილი მოგონებაში ვტირი ისე, როგორც მხოლოდ ბავშვებს ეყოფათ ძალა, აქვითინდნენ - უსირცხვილოდ, მხოლოდ იმიტომ რომ ვინმემ თავზე დაუსვას ხელი, გულში ჩაიკრას და ასმინოს ორი სიტყვა გაუთავებლად - ნუ გეშინია! 

თოვლის მაგივრად გარს ამჟამად ნისლი მაკვრია. უცხო ნისლია თანაც! და საშიში, დასამალი არაფერია! კვლავ ვნატრობ სიტყვებს, რომლის სმენაც კივილამდე მომნატრებია. დასანანია, რომ მათ მთქმელს, თურმე, მრუდე კედლების გადმოლახვა დაზარებია! 

იანკი, გოუ ჰოუმ!

Thursday, March 19, 2009

პატარაობაშივე კოჭებში მეტყობოდა, რომ მაწანწალა ვიქნებოდი, რამეთუ არ ჰქონდა მნიშვნელობა, ოჯახის წევრებიდან ვინ, სად და რამდენი ხნით მიდიოდა სადმე, მანქანაში საპატიო ადგილი ყოველთვის იყო გამოყოფილი ჩემთვის. სიტუაცია არც მოგვიანებით შეცვლილა დიდად! 

მოკლედ, რთული მისახვედრი არ არის, რომ როდესაც ძმაო დავითმა ბატონ გალაქტიონთან ერთად ერთი დღით ბაქოში გამგზავრება შემომთავაზა, გახარებულმა მანქანის ტორპედოზე მიმაგრებული სათამაშო ძაღლივით ავაკანტურე თავი! დავთანხმდი ანუ! ი კტო ბი სომნევალსია?! 

"გარედბრიჯებულ" "კრასნი მოსტზე" ქართველმა მებაჟეებმა მანქანა საკმაოდ დიდხანს შეაჩერეს (მაშინ გვეჩვენა, რომ დიდხანს იყო, თორემ აზერბაიჯანში მივხვდით, რომ დრო ფრიად ფარდობითი ცნებაა!). მე და ძმაო დავითმა საპასპორტო კონტროლი გავიარეთ და ბატონი გალაქტიონის მოლოდინში ნეიტრალურ ტერიტორიაზე გავჩერდით, სადაც ერთოთახიანი შენობა იდგა თავმომწონე, წითლად მოელვარე წარწერით “Duty Free”. 

ბუნება დაუყოვნებლად თავნის ჩაბარებას გვთხოვდა, მაგრამ ორი ნოლის კომბინაცია არსად ჩანდა. თავზე წითლად გვათენდებოდა. ბუნების ყივილი წამი-წამ ძლიერდებოდა. ძმაო დავითს რა უშავდა - მამაკაცთა უპირატესობა დაუფიქრებლად გამოიყენა, "დიუთი ფრის" მიეფარა და მიაწერა - დავით ზდეს ბილ!!! მე რა მექნა?? ჯერ ერთი, ამგვარ ნაწერებში კალიგრაფია არაფრად მივარგა, მეორეც, არც თავხედობა მეყოფოდა! 

როგორც იქნა, დავიძარით. ჰოდა, აი, რამდენიმე მნიშვნელოვანი ფაქტი მოგზაურობის მოყვარულთათვის (გაიდბუქებში რო წერენ ხოლმე, ისეთი): 

1. "დიუთი ფრიდან" 10-15 მეტრში მომრავლებული ადამიანები, რომელთა ტანსაცმელიც საოცრად მოგაგონებთ კარაქნაჭამი ძაღლის მიერ ახლადგავლილ გზას, საკუთარ თავს მესაზღვრეებს ეძახიან. პუსტა-პუსტა სასტავია! ჯობია, მათ საერთოდაც არ დაელაპარაკოთ, რამეთუ ქართულის, ინგლისურის, იეზიდურისა თუ ძველი არამეულის ცოდნით ვერ დაიკვეხნიან, სამაგიეროდ, რუსულად ერთი ფრაზა იციან კარგად - დენგი ესტ? ოღონდ სხვადასხვანაირად აჟღერებენ. ძალიან თუ გაჭირდა, იმავეს თქმას ზემოჩამოთვლილ ენებზეც შეძლებენ - ცხადია, ჟესტ-მიმიკის უბადლო გამოყენებით. 

2. ეცადეთ, არც გაიხედოთ საზღვარზე არსებული ტუალეტისკენ (რომლის გამოყენებასაც თქვენი მონა-მორჩილი შეეცადა და კომას როგორ გადაურჩა, თავადაც არ იცის!). საერთოდაც, ვფიქრობ, ზემოხსენებული ოთახი სამეცნიერო მუზეუმში უნდა იყოს გამოფენილი, როგორც ერთადერთი ადგილი დედამიწაზე, სადაც ამავე პლანეტაზე ცნობილი ვერც ერთი ცოცხალი ორგანიზმი (მიკროორგანიზმების ჩათვლით!) ვერ ხარობს. 

3. მებაჟეთა ჩამოხეულ-ჩამოფხრეწილ, სუნიან, მეტრი-მეტრზე ოთახებში "Non Smoking Policy" აქვთ და სანამ მებაჟეები "სუფთა ჰაერზე" თხუთმეტწუთიან "პერეკურს" არ მოაწყობენ თითო საბუთის შემოწმების შემდეგ, სამუშაოს გაგრძელებას ვერ ახერხებენ. ბატონმა გალაქტიონმა თვალისმომჭრელად გაღიმება და არისტოკრატული ზრდილობით ერთ-ერთი მათგანის მოხიბვლა-დაჩქარება სცადა, მაგრამ პასუხად მიიღო, ვოთ, ფაქურიმ ი სდელაემო. ქურილი დოლგა, ნე თარაფილის. ნე თარაფიას ბრალი დენგი! 
4. თუ გგონიათ, რომ საბჭოური, ანუ "ტო იამა, ტო კანავა" გზები მითია, იმედგაცრუება გელით. აზერბაიჯანის საამაყოდ უნდა ითქვას, რომ ისინი ამ ისტორიულ ძეგლს ისევე უფრთხილდებიან, როგორც ბერძნები ტაძრების ნანგრევებს, ანუ შეკეთებას არ უბედავენ. ცხადია, ზოგგან გათანამედროვების სამარცხვინო ნიშნები შეიმჩნევა, მაგალითად, საგზაო-სამშენებლო სამუშაოები და ინგლისურენოვანი ნიშნულები - ერთ-ერთი მათგანი განსაკუთრებით დამამახსოვრდა - “Road olice”. 

5. დიახ, მეხუთე პუნქტი სწორედ "ოლისია"! ორგანო, რომელიც თქვენს მოგზაურობას დაუვიწყარს გახდის. მიზეზი მარტივია - ადამიანის ძალებს აღემატება იმ სიამოვნების დავიწყება, რომელსაც აზერბაიჯანელი გაიშნიკები მოგანიჭებენ. მოგეხსენებათ, ზემოთ აღნიშნული გზების პირველყოფილი სახის შესანარჩუნებლად არცთუ მცირე თანხაა საჭირო. როგორც ჩანს, მავანთ გზებზე ოფიციალური ყადაღის დაწესება უმსგავსობად მიაჩნიათ, სამაგიეროდ სახელმწიფო სტრუქტურის უმდაბლეს საფეხურზე მყოფ მილიციელებს (პოლიციელებს, გაიშნიკებს, თუ როგორც-გინდათ-ისე-მოიხსენიეთ-მთავარია-გადაიხადეთ ტიპებს) სახელმწიფო ფეხზე არ ჰკიდიათ და არც თქვენი უსაფრთხო მგზავრობის მიმართ არიან გულგრილნი - სწორედ ამიტომ, სულ მცირე, ყოველ 50 კილომეტრში გაჩერებენ, გელაპარაკებიან დიდხანს (რაც მთავარია, აზერბაიჯანულად), გარწმუნებენ, რომ დაუდევრად მოიქეცით, შელახეთ წმინდათა-წმინდა საგზაო წესები და ქვეყნის სიკეთისთვის ბრძოლაში გულანთებულნი გთანხმდებიან, ჩეკის არგამოწერის სანაცვლოდ, მცირედი თანხით შეუვსოთ ბიუჯეტი. ცხადია, სახელმწიფო ბიუჯეტზეა საუბარი...

ვისაც უსინდისობა გეყოფათ და იფიქრებთ, რომ ამ უმწიკვლო არსებებს თქვენი გაჩერების მიზეზი არ ჰქონდათ, ძალიან ცდებით. ვფიქრობ, სამიოდ მაგალითი საკმარისი იქნება, რომ დარწმუნდეთ, რამდენად დამნაშავე ხართ მაშინაც კი, თუ არაფერი დაგიშავებიათ:  

ა) სიჩქარის გადამეტება: 110 კმ/სთ სიჩქარით მოძრაობა ტრასაზე... სად გაგონილა? თუ 90 კმ/სთ შეზღუდვის ნიშნული არ გინახავთ, ვისი რა ბრალია? თვალი უნდა გაგეხილათ კარგად, ის ხომ ბუჩქებში იყო მიმალული! ბ) საავარიო მდგომარეობის შექმნა ანუ მანქანის გადასწრება, მითუმეტეს, თუ ამ სახიფათო მანევრის შესრულების დროს გზაზე მხოლოდ ორი მანქანა იყო - თქვენი საკუთარი და პოლიციის (გზის განაპირა მხარეს, გაჩერებული)... რას მიშტერებიხართ ამ ადამიანს, თვითნაც უკვირს, როგორ მოახერხეთ არარსებული მანქანის გადასწრება ასევე არარსებული შემხვედრი მანქანისთვის სახიფათოდ! გ) უსაფრთხოების ზონრების უგულვებელყოფა... ამ ზონრების შეუკვრელად მანქანის დაქოქვაც კი უაღრესად დაუშვებელია (ჩვენ დამსახურებულად დაგვაჯარიმეს)! დ) ეთიკის ნორმების დარღვევა: თუ მანქანაში არ გაქვთ ქართული შალახოს ან აზერბაიჯანული ბაიათების კომპაქტ დისკი, ამქვეყნად ჯარიმის გადახდა მოგიწევთ, იმქვეყნად - ჯოჯოხეთის მეშვიდე შრეში დაბრაწვა, რამეთუ ამ შემთხვევაში კანონდამცავები ვერ გიცეკვებენ და, შესაბამისად, შაბაშის მოთხოვნის უფლებაც არ ექნებათ. 

დაბოლოს, თუ აზერბაიჯანში მანქანით გამგზავრება გადაწყვიტეთ და საინტერესო მოგზაურობის იმედით წითელ ხიდთან დგახართ, ისმინეთ რჩევაი მეგობრული: Yankee… you'd better go home! 

ძახველის ფოთლები მიქრიან ძროხებივით

Friday, March 13, 2009

დღევანდელი დღე კლასიკაა. ჩუმი ფსიქოდელიის კლასიკა. დილით ძმაო დავითმა გამაღვიძა, ადე, კარი დაკეტეო. ნახევრად მძინარემ ძლივს წამოვწიე თავი (და სხეულის სხვა ნაწილებიც!), კარი ჩავკეტე, დავწექი და გამოვფხიზლდი. აი ასე, ერთბაშად. 

ძალიან დიდხანს ვიწექი თვალღია, ყოველგვარი აზრის გარეშე. ტელეფონის პირველ ზარამდე. მერე ვუპასუხე. ავტოპილოტით. ვენდობი ავტოპილოტს და ვიცი, რომ სისულელე არ მითქვამს, თორემ რომ მკითხოთ, ვის ელაპარაკე ან რა უთხარიო, ვერ გეტყვით. 

მერე საქარგს მივუჯექი. ვქარგავ რას? ფსიქოდელიას მრავალ ფერში, ყოველგვარი სქემის გარეშე, რამეთუ ამ ჟანრს, მოგეხსენებათ, სქემა არ გააჩნია. ჩემი ტილო (მატერია იგულისხმეთ!) აჭრელებული კი არა, უბრალოდ, ფერადია, მაგრამ ჩახვეულ-ჩაკვარახჭინებული. 

ნებისმიერი საშუალო დონის ფსიქოლოგიც კი ადვილად გამოიტანს დასკვნას. ჰოდა, თუ ეხლა ნაწერს სწორედ ამ პროფესიის წარმომადგენელი კითხულობს... ჰმ, კეთილი იყოს თქვენი ფეხი ჩემს აბურდულ სამყაროში, ბატონო ჩემო (იქნებ ქალბატონო? სექსიზმის მცირე გამოვლინება მე მაპატიეთ!), ოღონდ ფრთხილად იარეთ, რომ ზემოხსენებული, კეთილმოპატიჟებული კიდური რომელიმე ხვეულს არ წამოსდოთ! 

ფილმს, რომელიც ახლაც ჩართული მაქვს, მეოთხედ ვუყურებ (ვუსმენ?) დღეს. მიყვარს მეთიუ პერის გმირები. ასეთები რეალში არ არსებობენ – იუმორით, მიამიტობით, მომხიბლავად ნერვების მომშლელი ღიმილით. რეალური მამაკაცები საინტერესო ხუთ კატეგორიად იყოფიან: 1. ძია კაცები (ასაკისდა მიუხედავად); 2. ძველი ბიჭები (იხ. პირველი შენიშვნა); 3. ვისდაკარგვია ტიპები; 4. იდიოტები; და ნომერი 5 - ერთი, რომელსაც ვერ პოულობ! თუ ვერ გპოულობს? ა კაკაია ფიალეტოვაია რაზნიცა?

ცხადია, მეგობრებიც არ უნდა დავივიწყოთ, თუმცა ბოლო ხანია, ვფიქრობ, რომ მეგობარი მამაკაცები საერთოდაც არ არსებობენ – არიან უბრალოდ მეგობრები უსქესოდ და ამიტომ ცალკე კატეგორიას ვერ მივანიჭებთ! 

თუ არ გჯერათ ან სკეპტიკურად აზიდეთ წარბები, მოგახსენებთ, რომ ჩემს უხვმამრმეგობართა შორის წლეულს იდეალურად ნულმა ადამიანმა მომილოცა რვა მარტი. დასკვნა: ისინი მის უდიდებულესობა “მე”-ს, ანუ იგივე თქვენს მონა-მორჩილს ქალად არ აღიქვამენ, ესე იგი არ აღიქვამენ თავს მამაკაცად ჩემს გვერდით. ხოლო როგორ შეიძლება ვინმეს უწოდო რამე, როდესაც ზემოხსენებული ვინმე საკუთარ თავსაც კი არ აღიქვამს ასევე ზემოხსენებულ რამედ. 

პირადად მე საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს. საწინააღმდეგო რომ მქონოდა, ბავშვობას ბურთის ან ომობანას თამაშში არ გავატარებდი, არ მოვუგებდი კაცებს პრეფერანსში (სულ მცირე, მიზერს მაინც არ გავუხუნებდი!), ლექსიკონიდან ამოვშლიდი პერიოდულად გამოყენებულ სიტყვებს, რომლებიც თვით გინების უხუცესებს, ”საპოჟნიკებსაც” შეშურდებოდათ და წელიწადში ორჯერ მაინც ჩავიცვამდი კაბას ან ქვედაბოლოს, ვიკითხავდი ბევრს, ოღონდ მხოლოდ ”ვოგს” და ”კოსმოპოლიტენს”... მაგრამ ამის გაკეთების სურვილი არც არასდროს მქონია და არც უახლოეს მომავალში შეიცვლება რაიმე...

უფ... ძალიან დამღალა დღევანდელმა დღემ მიუხედავად იმისა, რომ საერთო ჯამში 5 სიტყვა ვთქვი. ნეტავ, მალე დაღამდეს, დამეძინოს და ხვალინდელი დღეც მალე გათენდეს. არაფერს არ ველოდები!.. უბრალოდ, ჩემი იდეალი სკარლეტ ო’ჰარა იმედით ამბობდა ხოლმე, ხვალ ახალი დღე გათენდებაო. მეც ეგრე ვარ... ოღონდ სკარლეტისგან განსხვავებით ვამბობ, რომ ძახველის ფოთლები მიქრიან ძროხებივით! Ах, какая досада!

ეშმას აღსარება

Thursday, March 5, 2009

დღეს პატარა ეშმაკუნა მესტუმრა. ციცქნა რქებით, ისრისპირიანი კუდით. რა გინდა-მეთქი, გაბრაზებულმა ვკითხე. თავი დახარა, საწოლის კიდეზე ჩამოკუსდა და კარგა ხანს ხმას არ იღებდა. კითხვა გავუმეორე, ოღონდ უფრო რბილად. უცნაურად იქცეოდა და მომერიდა უხეშობა ალბათ. 

არაფერი, სალაპარაკოდ შემოგიარეო, ძლივს გასაგონად მიპასუხა. ხმამაღლა გამეცინა. თუ გინდა, ნუ გაგეცინება, როცა ოთახში ეშმაკი გიზის და გულახდილ საუბარს გთხოვს. თავი უფრო ჩახარა, შეტყუპულ მუხლებს ლამის ცხვირით შეეხო. 

ჩვენს ბოლო შეხვედრას რა დამავიწყებს, ჯოჯოხეთის მოციქულო-მეთქი, ვერ მოვითმინე და პირდაპირ მივახალე. კარგად მახსოვს, მაშინ წელში გამართულმა გადმოალაჯა ზღურბლს გრძელი ფეხებით, იმსიმაღლე ჩანდა, ერთი პირობა ვიფიქრე, ჭერს გამიხვრეტს-მეთქი რქებით, მაგრამ მსგავსი არაფერი მომხდარა. მაშინაც საწოლზე ჩამომიჯდა, უფრო სწორად, მთელი საწოლი დაიკავა, გადაწვა, გაფაშფაშდა, გაიბღინძა. 

კარადაში პატარა კოცონი რომ გაქვს შენახული და ცივ ნიავს არ აკარებ, გაგიქრება მალეო, მითხრა. მაშინაც გამეცინა – ვიფიქრე, მართალია, ეშმაკია, ეს სულწარწყმედილი, მაგრამ იმ ალს როგორ მიწვდება, როცა სამი კლიტე მიდევს კარადის კარებზე-მეთქი. 

კლიტეების იმედი თუ გაქვს, ძალიან ცდებიო, გადაიხარხარა და გაქრა. ასეთი ჩვევა აქვთ ეშმაკებს, გეტყვიან სათქმელს და ფუჰ... გაქრებიან. 

ამ სტუმრობისთვის ყურადღება არ მიმიქცევია – დიდი ამბავი, თუ ერთხელ საწოლზე ეშმაკი გადაგიწვება, მთავარია, მისი წასვლის მერე კარგად გადაფერთხო საბან-ბალიში და ისე დაიძინო, თორემ მთელი ღამე კოშმარები არ მოგასვენებს. 

ნაპერწკალს კი, რომელის კოცონად გაღვივებასაც ვცდილობდი, ვინ შეეხებოდა? დაიწვებოდა, აბა, რა მოუვიდოდა იმ საცოდავს?! მერე რა, რომ პატარა ალი მქონდა ჯერ, ერთიციცქნა, ძლივს დასანახი, სამაგიეროდ, ისეთ ნეტარებაში ვზრდიდი, მის გადაბირებას ვინ მოახერხებდა?! 

თუ არ იცით, გეტყვით, რომ თუ წმინდა ცეცხლი შენ გეკუთვნის, არასდროს გწვავს, გათბობს. თან ზედაპირულად კი არა, შენში შემოდის, გულის არეში იბუდებს და მანამ რჩება იქ, სანამ ბოლომდე არ გათბები. ვერა, ის დრუნჩიანი მის მოხიბვლას კი არა, მასთან მიახლოვებასაც ვერ გაბედავს-მეთქი, ვფიქრობდი ბალიშის ფერთხვისას. მერე საწოლში შევწექი და იმწამსვე ჩამეძინა. ფერადად მეძინა, დიდხანს. 

მეორე დილასღა მივხვდი, რას გულისხმობდა, კლიტეები ვერ დაგიცავსო, რომ მითხრა იმ სულძაღლიანმა. თვალი გავახილე თუ არა, კარადის შემტვრეული კარი დავინახე. გვერდით შუაზე გადამსხვრეული სამივე ბოქლომი ეყარა – საერთო ჯამში, ექვსი ნატეხი... 

-------------
რატომ მოხვედი-მეთქი, ერთხელაც გავუმეორე. თანდათან პატარავდებოდა ეს დაწყევლილი, ილეოდა. მუჭი გაშალა და ჩემი ცეცხლი მანახა. ჯერ ლამის თვალთ დამიბნელდა. მერე ალმა ჩემსკენ გამოიწია, მაგრამ ბეწვიან ხელში მოციმციმეს კარგად რომ დავაკვირდი, გამაჟრიალა. ვერა, ვეღარ იყო ჩემი... ჯოჯოხეთგამოვლილი არად მინდოდა. 

აღსარების სათქმლად ხომ არ მოსულხარ, უჯიშოვ-მეთქი? დიდხანს არაფერს ამბობდა, მერე, როგორც იქნა, ხმა ამოიდგა - ყოველ შეხებაზე მწვავს, ეხლაც ნელ-ცეცხლზე ვიხრუკები, შენ რატომ არაფერს გიშავებდაო, მკითხა. 

დამიბრუნე და დაისვენებ-მეთქი, გამოვცადე, თორემ ფეხები რომ დაეკოცნა და ჯოჯოხეთის კარის ჩარაზვას დამპირებოდა, იმ ალის დამბრუნებელი არ ვიყავი. ჩვენ, ეშმაკებს წესი გვაქვს, თუ რამეს მოვიპარავთ, სულ თან უნდა დაგვქონდესო, არც დაფიქრებულა, ისე მითხრა. შემომხედა და მივხვდი, რომ შველას მთხოვდა.

გასასვლელისკენ ვანიშნე წყნარად. ყურებჩამოყრილი წამოდგა, კარი გააღო, ბოლოჯერ შემომხედა და გავიდა. ასეთი ჩვევა აქვთ ეშმაკებს, თავისი თუ არ გაიტანეს, გაქრობას ვერ ახერხებენ და იმ კარიდან უნდა გავიდნენ, სადაც ვერასდროს დაბრუნდებიან.  

ჩარეცხეთ ადმინისტრაცია

Sunday, March 1, 2009

ანუ გვაქვს სხვა მისამართებიც

უაღრესად უცნაურ ქვეყანაში ვცხოვრობთ. იმდენად უცნაურში, რომ აქ თუ არ დაიბადე, გაიზარდე და ერთი-ორი ისარი (ან სულ მცირე, "დიმავუშკა" მაინც) არ გაისროლე, მის მშვენებას ბოლომდე ვერ აღიქვამ. ვერც ისეთ რაღაცეებს გაიგებ, რაზეც ჯერ ისტერიულად გაგეცინება და მერე ისტერიულადვე აგეტირება. 

სიცილი სჯობს არსიცილსა, ზოგჯერ მითაც დაშავდებისო, ჩვენს წინაპრებს უთქვამთ. მერე ეს ფრაზა შურიანმა ადამიანებმა გადააკეთეს და ისეთი ფორმით შემოგვინახეს, როგორითაც დღეს ვიცნობთ. ვითომ თვითონ მოიგონეს?!. თუმცა, ახლა ქართულ ფრაზეოლოგიაზე არ გვინდა საუბარი. იქნებ მოგვიანებით?!.

იმას გეუბნებოდით, ერთადერთი ქვეყანა ვართ, სადაც, მაგალითად, საკმაოდ პრესტიჟულ ორგანიზაციაში, მაპატიეთ და, უნიტაზის საფარზე (შიგნიდან!!) შეგიძლიათ, ნახოთ სკოჩით მიმაგრებული ქაღალდი, სადაც გაკრული ხელით წერია: "ჩარეცხეთ ადმინისტრაცია". ცოტა ხანს თუ არ დაფიქრდი, გეგონება, რომ ეს წერილი ვინმე ანარქისტმა ან მეამბოხე სულის პატრონმა დაწერა და ეგრეთ წოდებულ ჩეჩმაში მხოლოდ პროტესტის ნიშნად მიამაგრა. ნურას უკაცრავად - ქართული გონება გაავარჯიშეთ, რეალობის აღქმა დაიბრუნეთ და მიხვდებით, რომ: 

1. წარწერა თავად ადმინისტრაციას ეკუთვნის, რომელმაც ეკონომიური განათლება გამოიყენა და გამოთვალა, რომ კარტრიჯი მელანზე ძვირია, ამიტომ კალამი ან ბატის ფრთა მოიმარჯვა ხელში; 2. უსტარი შესრულებულია სიჩქარეში ან ავტორს სუფთა წერის გაკვეთილები არ უტარდებოდა; 3. მერე რა, რომ წერტილ-მძიმე ცალკე ფურცელზეა დაწერილი. ნურავის განვსჯით, ბოლოს და ბოლოს, ჰანს ქრისტიან ანდერსენმა სასვენი ნიშნების არსებობის შესახებ საერთოდაც არაფერი იცოდა. 

ჰოდა, დალოცვილო, სანამ ბუნებისთვის თავნის ჩაბარებას შეუდგები, გაიხსენე, რომ ჰომოსmაპიენსი ხარ, ერთი-ორი ხვეული გაანძრიე და ამოიცან დაშიფრული კოდი. მოთხოვნილების დაკმაყოფილების შემდეგ კი უნიტაზი ჩარეცხე, რამეთუ სწორედ ამას გთხოვს ჭმუნვითა დაღდასმული ადმინისტრაცია. 

რა თქმა უნდა, არც ის უნდა გახდეს განხილვის საგანი, რომ იგივე ფურცლის მიწებება ტუალეტის რომელიმე კედელზე შეიძლებოდა და არა იქ, სადაც ჯერ არს!.. მაგრამ!!! ამგვარი საქციელი ხომ სიტუაციის დრამატულობას და კატეგორიულობას მიწასთან გაასწორებდა. მე ვამაყობ, ჩვენი ადმინებით.

ჩემი მეზობელი, ვალოდა, მაგალითად, იმავე შინაარსის წერილებს სრულიად გასაგებად, თუმცა ფრიად უხეში სტილით წერდა და იტალიური ეზოს საზოგადოებრივი მოხმარების ოთახში აკრავდა. ერთ-ერთი მათგანი ცალსახად შედევრი იყო, ამიტომ არ შემიძლია, არ ვახსენო. გთხოვთ, მოაცილოთ მონიტორებს 16 წლამდე ასაკის ბავშვები და ნურც სუსტი გულის მქონენი მიეტანებით ქვემოთ აღნიშნულს. მოკლედ, ანონიმური წერილების აღზევების პერიოდში ვალოდა წერდა ხოლმე: "მეზობელო, მოჯვის მერე გადაასხი ცხალი". პოეზიაა! 

დაბოლოს, ყოფილი გაგარინის მოედნიდან "ვისი-ვისაშია" შენობისკენ რომ ჩადიხარ, დამკრძალავი ბიუროს დიდი აბრა შეგეჩეხება, რომელსაც თავმომწონედ აწერია იმავე ბიუროს სახელი – "ჰადესი". 

გამოუსწორებელი ოპტიმისტი გახლავართ, მჯერა, რომ ამ დაწესებულების ზე-კრეატიული მომუშავენი კარგად იყვნენ ჩახედულნი მითოლოგიაში და შესაშური სიზუსტით იცოდნენ, ვინ იყო ჰადესი. ამას გარდა, დარწმუნებული ვარ, ბიუროს უაღრესად შთამბეჭდავი სლოგანიც აქვს, რომელიც ეკონომიური მიზეზებით ან ქალაქის მერიის წარმომადგენელთა ბალანთ-პუტვის შედეგად აბრაზე არ გამოუტანიათ. მაგალიათად: "გაგიშვებთ ჰადესთან სწრაფად, იაფად და ხარისხიანად. გვაქვს სხვა მისამართებიც!"

თუ რომელიმე თქვენგანს ეჭვი შეეპარა, რომ ზემოთ აღნიშნული ჩემი არაჯანსაღი გონების ვაი-ნაჯაფია, შემიძლია, ნაფიც მსაჯულთა წინაშე განვაცხადო, რომ სიმართლეს, სიმართლეს და მხოლოდ სიმართლეს ვღაღადებ, თუ საჭირო გახდა, დედასაც დავიფიცავ. 

განსაკუთრებით კრიტიკულად განწყობილთ კი გირჩევთ, გაგარინზე ჩაიაროთ და თავად დარწმუნდეთ "ჰადესის" არსებობაში. ამასთანავე, უმორჩილესად გთხოვთ, არანაირ კავშირს არ ეძიოთ დამკრძალავი ბიუროს დასახელებასა და ამ მოედნის ახალ სახელს შორის. 

ერთი, ორი, სამი...

Thursday, February 26, 2009

ერთი, ორი, სამი...

სამი დღე სახლიდან შორს, ყოველ სამ დღეში ერთხელ. აბისი, კოდა, აბანო - სამი სოფელი შემოსავლელი დღეს. მეძინება. გუშინ გვიან დავიძინე, ისევე, როგორც ხშირად. სამ საათზე გამოვრთე კომპიუტერი და სამამდე დათვლაც ვერ მოვასწარი, ისე ჩამეძინა. დღეს მაღვიძარამ სამჯერ დარეკა, სანამ თავის წამოწევას მოვახერხებდი. 

ერთი, ორი, სამი...

სამი კაპი-ტანი... ჩემთან ერთად ეხლა მანქანაში მართლა სამი ოფიცერი ზის, ოღონდ მაიორები. ისინი აკვირდებიან, მე - ვწერ. ნეტა, არ ეძინებათ? ალბათ ეძინებათ, მაგრამ არ იმჩნევენ. 

ერთი, ორი, სამი...

სამ სოფლელს ვესაუბრეთ - სამი თვეა, დახმარება არ მიგვიღიაო. სამჯერ შეგვპირდნენ და სამჯერვე მოგვატყუესო... სამი შვილი მყავს და სამივე სიცივით მეხოცებაო, ერთმა თქვა. საზღვრის იქითა მხრიდან ვარ და სახლი სამჯერ დამიწვეს ბოლო სამი წლის განმავლობაშიო, მეორემ დაამატა. მესამე ჩუმად იყო. ნიკაპი ლამის გულ-მკერდზე მიებჯინა, მიწას მისჩერებოდა და ხმას არ იღებდა. სამჯერ ამომხედა სიბრძნით დაღარული თვალებით და სამჯერვე შემრცხვა – არ ვიცი, რატომ. 

ერთი, ორი, სამი...

სამი წვეთი დაეცა საქარე მინას. დილიდან მოჟამული ამინდი იყო და რა გასაკვირია, რომ გაწვიმდა. ქარიც ქრის. არ მიყვარს თებერვალი. გიჟი თვეა. მესამე თვეზე გიჟი! 

ერთი, ორი, სამი...

მალე მივიდეთ ნეტა სახლში. ნამდვილ სახლს დღეს ვერ, ხვალ დავუბრუნდები, მაგრამ სადაც ყოველი სამი დღის მერე სამ დღეს ვატარებ, სახლად მეგულება უკვე. სადაც დაგიღამდეს, შენი სახლიც იქ იყოსო. ასეა! ყველას თავის გზა აქვს გასავლელი! ჩემი ცხოვრება თავად გზაა. არის ალბათ ჩემში ბოშური სისხლი. სადღაც... ღრმად!

ერთი, ორი, სამი...

Три сестрички под окном, пряли поздно вечерком. ერთმა დამ ძაფი დაართო და თქვა, იცოცხლოსო, მეორემ – რამდენ ხანსო? მესამემ – მაგას მე გადავწყვეტო და მაკრატელი მოიმარჯვა. `ფსიქო~ სამჯერ მაქვს ნანახი და სამჯერ შემიძლია დაგარწმუნოთ, რომ ზემოთ დაწერილი ამ ფილმთან არანაირ კავშირში არაა. 

ერთი, ორი, სამი...

ნეტავ, სამი სურვილი ამასრულებინა, სანამ მოირა დაითვლის: სამი, ორი, ერთი და მაკრატელს ჩააჩხაკუნებს. 

ტრიალებს, ბრუნავს...

Monday, February 23, 2009

ტრიაააალეეებს, ბრუუუუნავს... ტრიიალებს, ბრუუუნავს...

ცნობილი სიმღერის ეს ორი სიტყვა მთელი დღეა, უპატრონო ძაღლივით ამეკიდა და ვეღარაფრით ვიშორებ. არ ვიცი, საიდან ავიკვიატე. რომ დავფიქრდე, მივხვდები ალბათ, იმიტომ, რომ ყველაფერს თავის ახსნა აქვს, თუმცა დარწმუნებით შემიძლია ვთქვა, რომ ეხლა ნამდვილად არ მინდა ზიგმუნდისეული ახსნის მოსმენა. ცხადია, რატომაც - რა დროს სექსია, როცა ... იყო, დრო, მსგავს რითმას ვიგონებდით სიტყვაზე “ლექსია”... ჰოდა, ამ შემთხვევაშიც წავა, რა! ასეა თუ ისე, ვერ იყო ზიგი მთლად დალაგებულიო, ამბობენ. მართალია ალბათ... 

და საერთოდ, ზიგმუნდი რა შუაშია, როცა სულ სხვა, არანაკლებ ცნობილმა ადამიანმა თქვა, რომ ის მაინც... ტრიიიააალებს, ბრუუუნავს... 

ბავშვობას მაგონებს ეს სიმღერა და სითბოდ მეღვენთება გულის არეში. 

იმ პეროდში ყველაზე ხშირად ერთ ფრაზას ვიმეორებდი (ისევე, როგორც სრულიად დედამიწის ბავშვთა 90 პროცენტი) – როცა დიდი გავიზრდები... და ამას მოჰყვებოდა წარმოუდგენელი ნატვრები და ოცნებები, განუხორციელებელი, მაგრამ ისეთივე ლამაზი, როგორც თავად ბავშვობა. ბანალურია, მაგრამ ამავე დროს, რეალური!.. 

...იმიტომ, რომ პატარაობისას გგონია, რომ დედამიწის მიზიდულობის ძალა არ არსებობს (მითუმეტეს, რომ აზრზე არ ხარ, რა არის, საერთოდ, დედამიწის მიზიდულობის ძალა) და ყველაფერი მხოლოდ შენს გარშემო ტრიალეებს, ბრუუუნავს... 

უდავოა, რომ იგივე წარმოდგენა სამყაროს შესახებ ზოგ მოზრდილ ადამიანსაც აქვს, თანაც ხშირ შემთხვევაში, ამის მიზეზი უაღრესად მარტივია: 

ეს ხდება, მაგალითად, მაშინ, როცა გრავიტაცია ფეხებზე გკიდია და ვერ ხვდები, რატომ ეცემა კარაქიანი პური ხალიჩაზე (თანაც კარაქიანი მხარით ქვევით), უბრალოდ ყოველ ჯერზე დედას აგინებ მერფის და მის იდიოტურ კანონებს (ცხადია, იგულისხმება ედი მერფი, იმიტომ რომ ჯერ ერთი, რასისტი ხარ და მეორეც, სხვა მერფის შესახებ არც გსმენია); ეჭვი არ გეპარება, რომ სინამდვილეში ნიუტონს ვაშლი მეზობელმა ესროლა და მხოლოდ იმიტომ გაარტყა კეფაში, რომ მოტომსროლელთა დივიზიონის ოფიცერი იყო; ამავე დროს გჯერა, რომ ბელი ტელეფონის გამოგონებასთან არაფერ კავშირში არაა, ის კოსმოსში გაშვებული ერთ-ერთი პირველი ძაღლის საპასპორტო (პასპორტი ექნებოდა, აბა ისე ვინ გააფრენდა?) სახელი იყო და კომუნისტების წყალობით მსოფლიო მხოლოდ მოფერებით-კნინობითი მეტსახელით იცნობს! არც ბეთხოვენის ვინაობაა თქვენთვის უცხო – ისიც კარგი ძაღლი იყო, ფუმფულა...

ჩამონათვალის გაგრძელება, უსასრულოდ შეიძლება, მაგრამ მეზარება! მთავარი ისაა, რომ სწორედ ზემოთ აღნიშნული ზრდასრულების გარშემო კიდეც ტრიალებს და კიდეც ბრუნავს! ჩტო ი ტრებოვალოს დოკაზატ!

მე კი, რაღა დაგიმალოთ და, ბავშვობისდროინდელი ოცნებებიდან მხოლოდ ის ამიხდა, რომ დიდი (!) გავიზარდე – ამ სიტყვის პირდაპირი და გადატანითი მნიშვნელობით (ბრალდებების თავიდან აცილების მიზნით, გთხოვთ, იხილოთ განსხვავება სიტყვებს ”დიდსა” და ”დიადს” შორის. დიადობამდე ორიოდ სიცოცხლეღა მაკლია ჯერ და იმიტომ).

არ იფიქროთ, რომ პესიმისტი ვარ... ჩემი ჭიქა ნახევრამდე კი არა, პირამდეა სავსე... ჰოდა, კარგია, რომ ჯერ ისევ ტრიალებს და არც ბრუნვას ანებებს თავს... დრო მაქვს... ჯერ ჩემი გაჩერება შორია!

ყველაფერი წარმავალიაო!

Wednesday, February 18, 2009

ყველაფერი ცვალებადიაო, ჭკვიან ადამიანს უთქვამს. ვიცი, ვისაც უთქვამს და ზუსტად ასე რომ არ უთქვამს, ისიც ვიცი, მაგრამ აზრი ეგაა, რა. 

ჰოდა, იცვლებაო... ჰოდა, ასეა... 

დღეს საკმაოდ დიდხანს ვკითხულობდი სრულიად უცხო, 24 წლის გოგოს ბლოგს. იმაზე დიდხანს, ვიდრე წარმოვიდგენდი, რომ ოდესმე ვინმეს ბლოგს შევახმებოდი, მითუმეტეს, თუ გავითვალისწინებთ ჩემს დამოკიდებულებას უფასო ინტერნეტ-სივრცეებისადმი... არ იცით? გეტყვით – უაღრესად არასერიოზული დამოკიდებულება მაქვს, უფრო სწორად, მქონდა... ერთი თვის წინ, ყოველ შემთხვევაში... მერე რაღაც მოხდა... 

მოხდა! ავდექი და განვაახლე უპატრონო მკვდარივით ჩამიწებულ-მიტოვებულ-მივიწყებული ბლოგი და მონოლოგურ თუ მონოლოგურ-დიალოგურ რეჟიმში გადავიჩეხე. არ იდარდოთ, არაფერი წამიმტვრევია! ცოტა შემო-იტირე (!) სტილში კი გამოვიდა ბლოგ-დასაწყისი (”ბლოგ2 – დაბრუნება”! იხილეთ ინტერნეტში იანვრის შუა რიცხვებიდან!), მაგრამ...

ზოგ ქვეყანაში, ზოგ დაწესებულებაში აქვთ ერთი ოთახი, რომელშიც ნებისმიერ დროს, ნებისმიერ თანამშრომელს შეუძლია, შევიდეს, ხმამაღლა იყვიროს, იკივლოს, იწივლოს, უფროსის დედის სახელი ყველა ბრუნვაში ატრიალოს, მოკლედ, უარყოფითი ენერგიისგან დაიცალოს და ვითომც-აქ-არაფერი-მომხდარა სახით დაუბრუნდეს სამუშაო მაგიდას (ან სულაც, ჩარხს, რა ვიცი?!). ჰოდა, ბლოგიც ეგაა, რა... მითუმეტეს, თუ ანონიმად ხარ დარეგისტრირებული... როგორც ჩვენი მშვიდობისმოყვარე მეზობლები არანაკლებ მშვიდობისმოყვარედ აღნიშნავენ, ფლაგ ვ რუკი! მერე სხვა რაღაცასაც დაამატებენ ხოლმე იგივე მეზობლები ამ ფრაზას, მაგრამ აღარ ვიტყვი, მერიდება!.. 

ასეა, თუ ისე, დღეს აზრი შემეცვალა რაღაც-რაღაცეებზე. აქ თურმე ლამაზი სამყაროც ყოფილა. სამყარო რა?! პატარა ფანჯრებია შეღებული, შეგიძლია შეიჭყიტო და საოცრებები აღმოაჩინო. სრულიად მოულოდნელად! მთავარია, სწორ სარკმელს მიადგე, რომ მის მიღმა ნანახმა თუ გაგონილმა ნახევარსაათიან კომაში არ ჩაგაგდოს. ერთი თვის წინ ახლოსაც არ ვეკარებოდი ამ დარაბებს - დარწმუნებული ვიყავი, რომ მათ მიღმა გაზაფხული არ დამხვდებოდა და იმიტომ! გამონაკლისად ერთადერთი მათგანი მეგულებოდა - იქ გაზაფხულიც არის, ზაფხულიც, შემოდგომაც, ზამთარიც და... გაზაფხულიც! იქ ყოველთვის მიმესვლებოდა! იქ ყოველთვის მიმესვლება!  

დღეს უცხო ფანჯარა შევაღე (თუ ძალაუნებურად შემეღო?!). მზაინი! ბოლომდე არ გავრუჯულვარ ჯერ, მაგრამ მაგის დროც მოვა!..

ლამის დამავიწყდა, დღეს ერთი წელიწადი მეორით შეიცვალა ჩემთვის. ისევე, როგორც ყოველ 18 თებერვალს. 

რა დროულად შემახსენეს მზიანი ქვეყნიდან მეფე სოლომონის სიტყვები – ესეც წარმავალიაო! 

ჰოდა, ასეა... 

ნაჭუჭი

Tuesday, February 17, 2009

ჩემს პლანეტაზე, რომლის სახელსაც ვერ გამოთქვამთ, ამიტომ დაწერას აზრი არა აქვს, ზოგი დიდხანს და ტკივილით იბადება, ზოგი – სწრაფად და ნაჭუჭით. 

ერთხელ, პატარაობისას დედას ვკითხე, რამდენი ხანი დასჭირდა ამქვეყნად ჩემს მოვლინებას-მეთქი და სამი საათი, დაახლოებითო, მიპასუხა. მეცოტავა და მივიხედ-მოვიხედე, ნეტა ნაჭუჭი ხომ არ მაქვს, რომელიც რაღაც საოცრებით აქამდე არ შემიმჩნევია-მეთქი. საეჭვო ვერაფერი აღმოვაჩინე, თან დედის სიტყვებიც, ბედზე, მალევე წამომეწია – ცოტა ხანს მაწვალე, მაგრამ საკმაო დრო იყო იმისთვის, რომ თმის ღერები და ფრჩხილები ამტკიებოდაო. ალბათ არც მე ვიყავი კარგ დღეში მაშინ, თუმცა არ მახსოვს...

ბავშვურ აზრებს არ ავყევი, კარგად დავფიქრდი და მივხვდი, რომ ნაჭუჭიანი ვერაფრით ვიქნებოდი. ვეცდები, აგიხსნათ, რატომ: მაგალითად, ჩვენგან, პლანეტის დანარჩენ მცხოვრებთაგან განსხვავებით, ნაჭუჭიანებმა არ იციან, რა არის ტკივილი. წარმოიდგინეთ, საერთოდ არ იციან! გიჭირთ ამის წარმოდგენა, არა? მესმის თქვენი... მეც მიჭირს, მაგრამ... ფაქტი ფაქტად რჩება... 

ისე, ძალიან საინტერესოდ იბადებიან – არავინ იცის, საიდან ჩნდებიან... ჰაერიდან ალბათ, თან უეცრად, ყოვლად მოულოდნელად – ცხრა თვე სძინავთ სპეციალურ გარსში, მერე იღვიძებენ. გარეთ გამოსვლა იმდენად ეზარებათ, რომ თვალებთან ნაჭუჭს შიგნიდან გაწმენდენ და ცხოვრობენ ასე... იზრდებიან დაცულები, ყოველგვარი საზრუნავის გარეშე. მათი შემხედვარე ხანდახან შურის მოზღვავებას ვგრძნობ ხოლმე. 

ვიცი, რაც გაიფიქრეთ – სამაგიეროდ, ისინი მარტო არიან და ვერავისთან კონტაქტობენო. არ დაგეთანხმებით, მეტიც, შეგეწინააღმდეგებით – ნაჭუჭიანები ყოველთვის საუბრობენ, ოღონდ... მხოლოდ ნაჭუჭიანებთან. 

დასხდებიან სადმე, მიირთმევენ კალციუმის მსუბუქ ხსნარს და უაღრესად მნიშვნელოვან თემებს განიხილავენ – გარსის შიგნით არსებულ ტემპერატურას; ბზარს, რომელიც, მაგალითად, ორიოდ დღის წინ მარჯვენა კედლის მიდამოში შეამჩნიეს; მეზობელს, რომელმაც რატომღაც მოინდომა, ნაჭუჭი ღია მწვანედ შეეღება და ზედ ლურჯი ზოლები დაეტანა – საიდან მოაქვს ამ კაცს ასეთი იდეები? ხომ მიღებულია ერთხელ და სამუდამოდ, რომ ნაჭუჭი! უნდა! იყოს! მოთეთრო-გამჭვირვალე! რა საჭიროა ფერის შეცვლა? იმდენს იხტუნავებს, იტკენს რამეს! რა სირცხვილია?! არადა, რა ოჯახის შვილია?!

საოცარი, მართლაც შესაშური წესრიგი აქვთ! არასდროს აწყვეტინებენ ერთმანეთს სიტყვას, არასდროს ეჩრებიან საუბარში. სხედან წყნარად და ისმენენ ხუთ, ათ ან მეტწუთიან მონოლოგს. ვინმეს კითხვა თუ დაებადება, ხელის აწევით აცნობებს ორატორს, ოღონდ მონოლოგის დასრულების შემდეგ და ამომწურავ პასუხსაც უცილობლად მიიღებს. მერე სხვისი ჯერი დგება...

ძალიან ბედნიერები, უაღრესად კმაყოფილები არიან ყველაფრით და ისევე ასრულებენ ცხოვრებას, როგორც იბადებიან - უმტკივნეულოდ. დრო რომ მოვა, ქალაქის ან სოფლის გარეთ გადიან, სხდებიან სპეციალურად განკუთვნილ ადგილზე და წყვეტენ არსებობას. აი, ასე, მარტივად! 

ჩვენ კი გვტკივა - როცა ჩვენი დრო მოდის, ზურგის მიდამოში ძლიერ წვას ვგრძნობთ, ტკივილი ყველა კიდურს გადაეცემა, ვკივით და შველას ვითხოვთ, მაგრამ პასუხად მხოლოდ ცრემლს ვიღებთ ახლობლებისგან... მათაც სტკივათ ჩვენთან ერთად და იმიტომ. მერე კანი ყურისწამღები ხმაურით იხლიჩება და ფრთები ამოგვდის. სისხლიანი ფრთებით ცაში აზიდვა ადვილი არ არის, მაგრამ გარდაუვალია და ჩვენც მივფრინავთ!

ნაჭუჭიანები უჩვეულო სევდით ამოგვხედავენ ხოლმე და მხოლოდ მაშინ თუ გაუელვებთ ერთადერთი უსიამოვნო აზრი – მაინც რა მძიმეა ეს ოხერი ნაჭუჭი! 

თუმცა ამაზე ფიქრით დიდხანს არ იწუხებენ თავს, უფრო მნიშვნელოვანი საქმეები აქვთ მოსაგვარებელი და იმიტომ! 

პატარა ხეზე იჯდა ბეღურა...

Friday, February 13, 2009

ანუ როგორც გინდათ, ისე გაიგეთ

სად შემიძლია ამდენი?! ერთი პატარა გოგო ვარ, პატარა სამყაროში ვცხოვრობ და პატარა ფრთებზე მეოცნებება...

კარგად კი დავიწყე თითქოს, მაგრამ პატარა პლანეტაზე, პატარა ქვეყანაში, პატარა ქალაქში მცხოვრები ხმაურიანი ბეღურას ანეკდოტი გამახსენდა, თანაც საკუთარი პერსონის მიმართ ზედსართავი “პატარა”-ს ხსენება ვერ შევიფერე (რომ მიცნობდეთ, მიხვდებოდით, რატომ) და უნებლიედ ხმამაღლა გამეცინა.

ეხლა ერთ-ერთი სოფლის გზებზე მივბრახუნობთ. მანქანაში ჩემს გარდა ორი წარმოსადეგი ადამიანი სხედს. სტილისტიკის ჩემი ყოფილი ლექტორი ბოლო სიტყვას რომ ისმენდეს, აუცილებლად ჩახრიდა თავს, სათვალის ზემოდან გადმომხედავდა და რატომღაც რუსულად მკითხავდა – ლიკაჩკა, ნე სტიდნო? ასე აკეთებდა ყოველთვის, როცა მორიგ გამოგონილ სიტყვას დავახრიგინებდი ხოლმე. მე ვხალისობდი, იმას სწყინდა, თანაც რუსულად! თითქოს ქართულად დატუქსვას ვერ შევისმენდი...

ლიკაჩკე ნე სტიდნო, ვოტ! დიახაც, სხედს, იმიტომ რომ სხვანაირად ვერ ვიტყვი, რამეთუ არ მსურს ჩემი თანამგზავრების წარმოსადგენობის დაკნინება, იქნება ეს უნებლიედ, თუგინდ, ნებსით (ეს “ს” რა შუაშია ამ სიტყვაში, კაცმა არ იცის! სხვათა შორის, არც ქალმა...).

ჰოდა, სხედს ეს ორი ადამიანი წინა სავარძლებზე და ჩემი მოულოდნელი გაცინების მიზეზზე ფიქრობს. ერთმა მათგანმა უკვე მეოთხედ შემავლო თვალი უკანა ხედვის სარკეში – აინტერესებს ალბათ, შეურაცხადობის შეტევა და რაიმე სახის მძიმე საგანი ხომ არ მაქვს... პრინციპში, ვერ გაამტყუნებ...

წვიმს, უაზროდ! ჩვენი სასიქადულო მამულიშვილის და უბადლო მომღერლის სიტყვებს თუ მოვიშველიებ, სულელი წვიმაა. მაგას დაეჯერება, წვიმის და სისულელის დიადი მცოდნეაო, გამიგონია! სისულელის - განსაკუთრებით. ზუსტად ეგრე წვიმს, რა! ჟინჟლავს მაშინ, როცა სინდისი რომ ჰქონდეს, ცა ფეხად უნდა ჩამოვიდეს დედამიწაზე და ბერძნებს თუ დავუჯერებთ, დიდი ხნის წინ მიტოვებულ ცოლს მიეფეროს. ბაბუა ურანუსს ბებია გეას მეტი დარდი არა ჰქონია, თურმე!!! მოგცლია?!

სოფლის შარებს უპატრონობისგან ალაგ-ალაგ პირი დაუფჩენია, მაგრამ ჩივილი ვერ გაუბედავს და ნაჟინჟლი წყალი ჩაუგუბებია. საცოდავი სანახაობაა, მაგრამ მგონი, არც მე ვარ ისეთ მდგომარეობაში, რომ ავ თვალს არ ვენახვებოდე. ოთხი საათის განმავლობაში ამ გზაზე ლაყლაყმა, რაღა დაგიმალოთ და... აშკარად გამომალაყლაყა!

და ყოველი დღე ასეთია – ერთნაირი! დუმბაძეს აქვს მგონი, “მე, ბებია, ილიკო და ილარიონში” – დღეები ბებიაჩემის გამომცხვარი მჭადებივით ჰგვანდნენ ერთმანეთსო. ხოროშო სკაზალ! მაგრამ ჩემი დღეები სიამის ტყუპებს უფრო მაგონებს – ვერ გაიგებ, სად და როდის მთავრდება ერთი და იწყება მეორე. ბებიაჩემი შეიცხადებდა ეხლა, ღმერთს სცოდავო და მართალიც იქნებოდა! ნუ, რას ვიზამ?! რას ვიზამ და შენდობას ვითხოვ, ოღონდ სახლში რომ მივალ, მაშინ. აბა, ესე გამოლაყლაყებული ხო არ ვეჩვენები უფალს, უხერხულია!

მოკლედ, სად შემიძლია ამდენი? ერთი პატარა გოგო ვარ, პატარა სამყაროში ვცხოვრობ და...

არა, უნდა გავჩერდე, თორემ კიდევ ერთხელ რომ გამეცინოს, მანქანიდან ჩამოდგმას არ მაკმარებენ, ვინ იცის, ყოველი შემთხვევისთვის, კუდქვეშ წიხლიც არ დაიშურონ. მომიწევს მერე ფეხით სიარული! ისე, არცთუ ცუდი აზრია... ბავშვობაში მიყვარდა წვიმაში ტყაპუნი, ალბათ არც ახლა ვიტყოდი უარს. თანაც, სიამის ტყუპების განცალკევების ოპერაცია წარმატებით დასრულდეს იქნებ...

ჰოოოოდა, ერთ პააატარა პლანეტაზე იყო პაააატარა ქვეყანა...

როცა დაკარგავ

Wednesday, February 11, 2009

როცა დაკარგავ, უნდა გაუშვა და დაივიწყო. 

როცა მიხვდები, რომ წარსული არ დაბრუნდება, უნდა მიხვდე იმასაც, ბოლოს და ბოლოს, რომ ეს წარსული თვით მოიგონე არაფრის ქმნისას და, სხვათა შორის, იმ წარსულის მომავალიც შენვე შექმენი. რეალურია მხოლოდ აწმყო დაუნდობელი – შენ ის დაკარგე, რაც არასდროს არ გეკუთვნოდა! 

ნატვრას აყოლა ადვილია, გამოსვლა – ძნელი, მაგრამ საჭირო ჰაერივით, გარდაუვალი. შენივე ხელით გადაიხსნა უნდა ვენები, სისხლი წვეთებად გამოიდინო, რომ განიწმინდო საწამლავისგან და მერე... მერე?!. უსისხლოდ ჩაჭრა ყოველი გზა მისკენ მავალი.

თუ საჭიროა, უნდა სიკვდილს ჩახედო თვალში, იგრძნო სიცივე ნესტიანი, მისგან ნაქროლი, ოღონდ ცოტა ხნით და ხმის წყვეტამდე იღრიალო, რომ ჯერ ადრეა… ჯერ საკმარისად არ გიცხოვრია! სატანის მხევალს დააბარო უნდა ბატონთან, რომ უცილობლად მისი იქნები, ოღონდ... ოდნავ მოგვიანებით. 

ნაცრისფერ დილად გახუნებულ ნაცრისფერ ღამეთ ისე ექნება დასასრული, როგორც ყოველს ცოდვილ მიწაზე - როგორც ოცნებას, საიდანაც ძლივსღა ფხიზლდები… როგორც მის ღიმილს, ძლიერ რომ ჰგავს დამაშვრალის მშველელ სიგრილეს... როგორც ფუჭ იმედს, რომ ვერასდროს წაგართმევენ იმას, რაც, ვაგლახ, თურმე არასოდეს არ გკუთვნებია.