დათაგული

Monday, November 9, 2009

რამეთუ გამეტებულ ვიქმენ საკუთარის მეგობრისა მიერ, იძულებულ ვარ ვწერო ყოველი, რაზედ წერასაც მთხოვდნენ. და აი, ისიც - პოსტი იგი, დათაგული. 

მიყვარს – კოკა-კოლა (არაპოლიტიკური რეკლამა)

ვოცნებობ – მართვის მოწმობაზე, მაგის დედაც, ჯუმბერ!
ვფიქრობ – ნეტა, ვინ მოიგონა ამდენი კითხვა?
მძულს – გონებაშეზღუდული, ანუ ზდეს-ნე-ვიჟუ-ტამ-ნე-ინტერესნო, ადამიანები (მოკლედ, ყოველნი გამოს....შტერებულნი ამა ქვეყნისა)
ვნანობ – რომ ჭიქა არ ვესროლე ორიოდ დღის წინ ერთ-ერთ მათგანს, ვინც ზემოთ აღვნიშნე. (ჭიქაში კოკა-კოლა ესხა და ვერ გავიმეტე)
მენატრება – მარილიანი კარაქი. რა დრო იყო?!
მსურს – კოკა-კოლა (არაპოლიტიკური რეკლამა)
მაღიზიანებს – დიდი რაოდენობით ნიორი საჭმელში. მოგეხსენებათ, ვონიაეტ!
ვგრძნობ – წყურვილს ამდენი რეკლამის შემდეგ.
მეშინია – თაგვების.
ვიცი – რომ მეშინია თაგვების.
არ ვიცი – რატომ მეშინია თაგვების.
შემიძლია – სურვილისამებრ, თმა გავიშალო. (არ გირჩევთ!)
ვმეგობრობ – ადამიანებთან, ძაღლებთან, ცხენებთან, ბუსთან და სპილოსთან. განზრახ არ ვმეგობრობ მაჩვებთან და თაგვებთან.
ვაპატიებ – ბრაიან ადამსს... ნუ, ძალიან ითხოვს კაცი და....
ვტირი – კაცობრიობის უგუნურებაზე.
ვიცინი – კაცობრიობის უგუნურებაზე.
ვეძებ- მწვანეყდიან ბლოკნოტს, თან ბოლო 3 თვეა და თან საკუთარ ოთახში. ამაოდ!
ღირსი ვარ - მომანიჭონ ნობელის პრემია, მაგრამ პატრონი არ მყავს.
ვკარგავ - მოთმინებას რთულად, მაგრამ საფუძვლიანად!
მშურს – არავისი და არაფრის. ან სტუპორი მაქვს და ვერ ვიხსენებ!
ვემალები – ფიტოხლართებს (მწარედ იკბინებიან).
ვემტერები – ყველას, ვისი ადგილიც არის ვოზლე პარაში.
მაინტერესებს - რატომ? (არა პოლიტიკური და არა რეკლამა!)
არ მაინტერესებს – კვანტური ფიზიკის საწყისები.
მრცხვენია – რომ არ მაინტერესებს კვანტური ფიზიკის საწყისები.
უარვყოფ – რომ მაინტერესებს კვანტური ფიზიკის საწყისები.
ვავადმყოფობ – თფუ, თფუ, თფუ, პირი ქვისკენ მიქნია, ხეზე დავაკაკუნე, მარცხენა მხარზე ლამის დავიფურთხე, მარილს წყალი დავასხი... დავიღალე! შეუძლოდ ვარ.
ვმალავ - ამ კითხვაზე ბატონი ჯო უკეთ უპასუხებდა, მე მერიდება
ვინახავ – თეატრის ბილეთებს. ვიცი, რომ ტელიაჩი ნეჟნოსტია, მარა მაინც.
მწამს – რომ The Truth Is Somewhere There (მუსიკალურ გაფორმებას მიხვდებით ალბათ).
მიკვირს – რომ ვმუშაობ იქ, სადაც ვმუშაობ.
მიხარია – ? ისე მიკვირს, რომ აღარც მიხარია!
ვჭორაობ – ნუ, ეტო ჟე ნიზკო, სერ!!! 
ვდარდობ – მეზობლების აუწყობელ სექსუალურ ცხოვრებაზე... მაწუხებენ!
ვამაყობ – რომ არ ვარ ჩემი მეზობლების შვილი.
ვაკეთებ – შესანიშნავ პასტა იტალიანას (ან გენიალური მეგობრები მყავს, რომლებიც ჩემს გაკეთებულს უდრტვინველად ჭამენ და თან მაქებენ. გენაცვალეთ!).
ვეფერები – ჩემ ორ ძუნგლიან ბიჭს.
მსიამოვნებს – როცა ჩემი ბიჭები ძუნგლიანები არ არიან.
მესიზმრება – ისეთი სიზმრები, რომ პუსტ სტივენ კინგ ზავიდუეტ მოლჩა!
ვეწევი – უცნაურ ცხოვრებას.
მწყინს – რომ ჩინელები გვჯობნიან რაოდენობრივად.
ვხარჯავ – დროს, ფულს და, მოკლედ, ყველაფერს, რისი დახარჯვაც შეიძლება.
ვღალატობ – ? ბეზ კომენტარიევ, ოდნი ვოპროსიტელნიე ზნაკი!!
ვკამათობ – ? მე და ბატონ გრიშოლს კამათი გვზიზღს და გვძაგს!
ვუხეშობ – როცა საუხეშოა, ბლინ! 
ვუსმენ – "ჩილი პეპერზს" ეხლა და ბანძი ვარ?... კაი, ბოჯგუაზე გადავალ მაშვინ!
ვყოყმანობ – როცა დიადი პატრული ბიძია საბუთებს მთხოვს.  
ვკითხულობ – ლენინის ნაშრომთა სრულ კრებულს. ბოლო ტომზე ვარ.
ვამზადებ – აბიტურიენტებს კვანტურ ფიზიკაში (მიჭირს!).
ვუყურებ - ინდურ ფილმებს ჰეფი ენდის გამო. ბოლივუდ რულზ!
ვკლავ – ნერვულ უჯრედებს უსისხლოდ.
ვცხოვრობ – ჯერ.
ვცემ – პატივს ყველას, ვისაც არ აქვს წაკითხული ლენინის ნაშრომთა სრული კრებული.
ვყვირი – როცა მეყვირება.
ვმღერი – როცა მემღერება.
ვასრულებ – მიზერს პრეფერანსში (ხანდახან).
დავდივარ – ვივლი, აბა, რას ვიზამ, დედაჩემი მიმტკიცებს, რომ ჩემს ძარღვებში ბოშას სისხლი ჩქეფს... ჰმმ... მგონი, მშობლებთან სერიოზული სალაპარაკო მაქვს.
ვმკურნალობ – ვაიმე, რას მერჩის ეს ხალხი???????? 
ვერიდები - მაქციებს (მაგათი ნერვი არ მაქვს)
ვიტყუები – ოდეს ყოფილ არს, აქამომდე.... (ნუ, ინდური ფილმები არ ითვლება!!)
ვეთაყვანები – ვეთაყვანები არა, ნუში?!
ვგიჟდები – მე მეტი აღარ მინდა!
ვაგროვებ – შემგროვებლობა ბატონყმობამდე გადავარდა!
ვიხდი – დედა, რა უხერხულია? მე აბაზანაშიც ტანსაცმლით შევდივარ! 
ვეჭვიანობ – კოლინის მეუღლეზე. არც კოლინმა და არც მისმა მეუღლემ ამის შესახებ არ იციან! 
“ვკაიფობ” – დედა, მომკალი! მე ვგმობ ნარკოტიკებს. ვოტ!
ვიზიდავ – რკინას, რომელიც მვნებს ალერგიულად
ვალამაზებ – ტოჟე მნე ცვეტოჩეკ ალენკი!

7 comments:

DelphiKnight said...

ბრავო, ლიკა! საერთოდ, მე ამ დათაგულ პოსტებს არ ვკითულობ ხოლმე, ვინაიდან მხოლოდ სისულელეებს წერენ ავტორები, მაგრამ შენ როგორც ყოველთვის ძალიან მაგარი ხარ!

Lalena said...

:)))))))))) adamianebTas busTan da spilosTan magari iyo :))))))))) vxovxaaaaaaaaaaav :)))))

JoKey said...

გავიჯაჯე და ვარ ასე. ამდენი ტყვილი მისდღემჩი არ წამიკითხავს. განსაკუთრებით კამათი არ გუეუასებავო გრიშოლს და მევო. მმმმმმმმმმ-მმმმმმმ (ქოქოლა ასე იწერება).

ვწერ და თან ვახმოვანებ. მამაჩემმა კი გამომხედა 1-2-ჯერ ამაცერად, მარა ვიტან :D:D

Grigol said...

არა რა, მოწოდების სიმაღლეზე ხართ ქალბატონო ლიკა :))))))

c. said...

მშვენიერი, როგორც ყოველთვის! :)

ლიკა და... მეც დაგtagე, ჩემთან, ოღონდ "მეგობრობის დღიურში" არა :)))) მაგისთვის საბედნიეროდ ჯერ არავის გავუმეტებივარ :) ლიტერატურული კითხვარი თამაში რომ არის, იქ :)

თუ არ გამიწყრები და თუ სურვილი გექნება, გადმომილოცია(ცავს?) ასპარეზი :)))

Lika Kakiashvili said...

დიმ, ბავშვივით მიხარია შენი კომენტარები! :)

სალი, როდიდან გახდნენ ეს პატიოსანი ცხოველ-ფრინველი ადამიანები? რიავიც! :))))

გრიშ, მეშინია, არ ჩამოვვარდე!

ელი, საყვარელო, ვეცდები აუცილებლად! Thanks, anyway :):)

დაბოლოს, ბატონო ჯოზეფ: ტყვილი რა საკადრისია? მაგალითად: კოკა-კოლაზე გონს რომ ვკარგავ, კარგად მოგეხსენებათ; ნიორი, მომკალი და, ყარს, შესაბამისად, ვერა ძალა ვერ მაიძულებს მირთმევას(მაგიტომ მემტერება ღორის, ქათმის, ზაქის და ფიტოხლართის გრიპი); ამას გარდა, ვერ ვგუობ პატარა, ნაცრისფერ არსებებს და აზრზე არ ვარ კვანტური ფიზიკის.... სადაა აქ ტყუილი, ჰა???? სად, ხო, სად???

სულ ტყუილად დავრჩი მიქოქოლავებული. ვსტირი!

Bacchus said...

ღირსი ვარ - მომანიჭონ ნობელის პრემია, მაგრამ პატრონი არ მყავს. :)))))=)))) ნობელის პრემია რა დარგში ????